Koşuşturmacanın Ötesi: Bir Annelik Günlüğü

Bu Kaosun İçindeki Huzur: Bir Günlük Tutmanın Gücü

Merhaba sevgili okuyucularım. Eğer buraya kadar gelip bu satırları okuyorsanız, muhtemelen ya benimle aynı frekansta titreşen, ya da bu sabah "Acaba bu benim hayatım mı?" diye düşünerek telefonunuza bakıyorsunuzdur. Benim için bu blog, kafamdaki o sürekli uğuldayan sesin dışa vurumu, bu Bursa evinin dört duvarına sıkışıp kalmış maceramızın resmi kaydı diyebilirim.

Drasele diyelim, bazen öyle günler oluyor ki, sanki evdeki görevim, bir bilim kurgu filminin zorlu yaşam mücadelesindeki ana karakterin rolünü üstlenmek oluyor. Sabahın köründe gelen o uyanış alarmı... Bu benim alarmım. Sanki gezegenimizdeki tüm küçük canlıların tüm sorunları, sadece benim üzerimden geçiyor gibi. Kahvaltı hazırlığı, iki küçük enerji santraline yetişme telaşı, yere düşen bir kaşıkla başlayan o anlamsız savaşlar... Gözümü kapatıp "Biraz daha uyuştum" demek istiyorum ama sonra o küçücük ayak sesleri sizi tekrar gerçeğin tam ortasına fırlatıyor.

Sabrın Uygulamalı Bilimi

İnsanların sürekli olarak "olgunlaşın," "sakin olun," diyorlar ya. Peki, üç yaşındaki birikmiş enerjinin, yere düşen oyuncağın tam olarak hangi parçası olduğunu çözmeye çalışırken sakin kalabilmek bir yetenek sayılmaz mı bu? Benim için bu, bir tür ileri düzey sabır egzersizi. Bir de o doğal beslenme denemeleri var. Geçenlerde, sebzelerle uğraşırken, sanki bir mimarlık projesi yürütüyormuşum gibi hissediyorum. Bir yeşillik, diğerine "seninle anlaşamıyorum" diyor, diğeri ise "hayat çok kısa, kabul et ya" diye ısrar ediyor. Ve bu küçük direnişin ortasında, o sebzelerin potansiyelini görmek... İşte o anlarda, gerçekten de sabrın sadece beklemek olmadığını, aynı zamanda uyum sağlamak olduğunu anlıyorum.

Oyuncaklar ve Büyük Felsefeler

Bazen düşünüyorum da, bu çılgınlıkların sebebi biz miyiz, yoksa onlar mı bizi bu maceraya sürüklüyor? Ben bu sürece en çok da basit oyunlarla devam ediyorum. Elimizdekileriyle yetinmek, doğaçlama yapmak... Geçen hafta, bir sürü eski kağıt rulosu ve bir miktar yapıştırıcıyla kurduğumuz kule, benim bir hafta süren karmaşık bir kurumsal yapının taslağından çok daha anlamlı geldi. Çünkü o kuleye bağlanacak olan hikaye, sesler, düşüşler ve yeniden ayağa kalkma çabası var. Bunların hepsi, hayatın küçük tökezlemeleri gibi.

Bu koşuşturmaca bazen öyle geliyor ki, dışarıdan bakan biri bizi bir çeşit gösteri gibi izliyor. Sürekli tepki veren, mükemmel olmayan, bazen de tamamen dağılmış bir görüntü. Ama sonra o küçük ellerin boynuma dolanması, o gözlerinin içine bakıp kurdukları en basit cümleler... İşte bütün o karmaşık teoriler, bütün o mükemmeliyetçilik çabaları, o an eriyor. Ve geriye sadece temizlenen oyun hamurları, bitirilmiş bir bardak çay ve derin bir nefes kalıyor. Bu, belki de bu kaosun en büyük hediyesi.

Eğer siz de benim gibi bu küçük savaşların tam ortasındaysanız, bilin ki bu bir görev değil; bu, kalbinizi en saf haliyle kullanan bir aşk hikayesi. Ve evet, bazen de bir sonraki uyku saatine ulaşmayı başarmanın küçük zaferlerini kutlamak gerekiyor. İyi akşamlar, benim kaotik küçük maceracılarım.