---
title: "Bu Kaosun Ritmini Tutmayı Öğreniyoruz Sanırım"
description: "Selam sevgili okuyucularım. Eğer bu satırları okuyorsanız, muhtemelen benimle aynı çılgın dansı kurmaya çalışan, ya da sadece bir kahve molasına ihtiyacı olan…"
date: 2026-11-17T00:23:35Z
updated: 2026-11-17T00:23:35Z
author: "Elifşan Aksoy"
site: "Koşuşturmacanın Ötesi: Bir Annelik Günlüğü"
language: "tr"
tags: ["annelik", "üçyaş", "bursa", "gerçeklik"]
url: "https://uykuylaasztiyorum.nasilalinir.com/bu-kaosun-ritmini-tutmayi-ogreniyoruz-sanirim"
---

# Bu Kaosun Ritmini Tutmayı Öğreniyoruz Sanırım

Selam sevgili okuyucularım. Eğer bu satırları okuyorsanız, muhtemelen benimle aynı çılgın dansı kurmaya çalışan, ya da sadece bir kahve molasına ihtiyacı olan bir ruh halindesiniz. Burası benim "Koşuşturmacanın Ötesi" köşem. Ve itiraf etmeliyim ki, bu benim için bazen bir günlük tutmaktan çok, bir hayatta kalma raporu yazmak gibi oluyor. Üç yaşındaki iki küçük, yaşayan, nefes alan ve sürekli bir hareket halinde olan varlığın bakımını üstlenmek... Bu bir görev değil, bu bir çağrılık.

Geçen günlerde gerçekten böyle bir dönemeç yaşıyoruz diyebilirim. Sanki evdeki rutinlerimizde bir tür doğal afet varmış gibi. Bir sabah kalkıyorsun, her şey yolunda görünüyor. Güneş var, kuşlar ötüyor, iki küçük insan da sanki derin bir uyku halindeki prensesler gibi sabitlenmiş durumda. Kahvaltı aceleyle bitiyor, o ilk sakin anın tadını çıkarıyorsun. Tam da "işler yolunda" diye düşünüp nefes alıyorsun ki, sonraki sahne başlıyor.

Bu iki küçük makinenin enerji seviyesi, yetişkinlerin o sabahki tüm motivasyonunu alıp üç katına çıkarıyor ve bunu evin her köşesinde, her halinde gösteriyorlar. Bir ayak oyuncağınla buluşmuş, diğer elindeki meyve suyuyla bütün bir maceraya dönüşmüş. Ve benim görevim bu iki akıntıyı aynı anda yönetmek.

## Sabır Egzersizi: Seviye Uzmanlık

Sanırım bu süreç, sabrın sadece bir erdem değil, aynı zamanda bir ileri düzey beceri seti gerektirdiğini öğretiyor bana. Bu, televizyonda gördüğün o sakin, mükemmel aile kareleriyle asla eşleşmiyor. Gerçek olan şu ki, bir anda yere serilmiş çığlıklarla yüzleşmek zorunda kalıyorsun; biri düşmüş, biri de bunu büyük bir komplo teorisi olarak algılıyor. Ve sen, iki tarafı da aynı anda dinleyen, arada vücudunun gerginliğini çözen nöbetçi oluyorsun.

Öğreniyorum ki, onların dünyasında kırmızı bir oyuncak parçası bile olabilir, gezegenler arası bir yolculuk, ya da en büyük felaket. Benim olmam gereken kısım ise bu felaketi, "Tamam bakalım, bu sefer ne oldu?" sakinliğiyle karşılamak. Bu, gerçekten bir tür meditasyon hali. Ama bu meditasyonun temposu, bir yandan da iki küçük vücut ısısından kaynaklanan yüksek sesle birlikte gerçekleşiyor.

## Evin Yeni Araştırma Alanları

Bu kaosu sevmek, zoraki bir kabullenme süreci gibi geliyor bazen. Her şey kontrolümüz dışında gelişiyor, bu doğru. Ama sonra dönüp baktığında, bütün bu karmaşanın içinde ortaya çıkan o saf, beklenmedik anlar var ya... İşte onlar yaşamın en güzel parçaları oluyor. Bir anda yere düşüp bir sonraki saniyede birbirlerinin ayaklarına basarak düşmeyi başarmaları, sonra da bu düşüşü bir zafer törenine çevirmeleri... İşte o anlarda diyorum ki, "Evet, bu hayatımız. Kusurlu, sesli, dağınık ve muazzam derecede sevgi dolu."

Bu yüzden, sevgili okuyucularım, eğer siz de kendi küçük kaotik gruplarınızla bu ritmi tutturmaya çalışıyorsanız, birbirimizi tebrik ediyorum. Her şey mükemmel olmak zorunda değil. Bazen sadece hayatta kalmak ve sonra gülerek temizliği yapmak bile büyük bir zafer sayılır. Benim küçük zaferlerim ise genellikle çamaşır sepetinin dolmuş olmasıyla son buluyor, ama içinin huzuru bambaşka bir yerde.

Akşam oldu, ilk görev tamamlandı. Şimdi sıra, yarın başlayacak olan bu yeni maceranın planlamasında. İyi geceler ve bol kahkahalı bir gün diliyorum size de.
