---
title: "Bu Sabahın Manifestosu: Dağınıklığın Sanatı ve Müthiş Gücü"
description: "Bazen düşünüyorum da, bu hayat denen şey, büyük bir tiyatro sahnesi gibi değil mi? Ve benim görevim, o sahnenin en ön sırasındaki, her şeyi aynı anda görmeye…"
date: 2026-11-05T14:44:53Z
updated: 2026-11-05T14:44:53Z
author: "Elifşan Aksoy"
site: "Koşuşturmacanın Ötesi: Bir Annelik Günlüğü"
language: "tr"
tags: ["anneolmak", "kaos", "bursa", "oyun", "doğallık"]
url: "https://uykuylaasztiyorum.nasilalinir.com/bu-sabahin-manifestosu-daginikligin-sanati-ve-muthis-gucu"
---

# Bu Sabahın Manifestosu: Dağınıklığın Sanatı ve Müthiş Gücü

Bazen düşünüyorum da, bu hayat denen şey, büyük bir tiyatro sahnesi gibi değil mi? Ve benim görevim, o sahnenin en ön sırasındaki, her şeyi aynı anda görmeye çalışan, çayını yere deviren ve her şeye sabırla gülümseyen yönetmen koltuğunda oturmak oluyor. Burası Bursa'nın küçük bir köşesi, benim küçük ekolüm ve üç yaşındaki iki sevgili kaosuyla birlikte bu gösteriyi sergiliyoruz. Ve biliyor musunuz, o kaostan nefes almak geliyor gerçekten.

Herkes mükemmeliyetin, her şeyin bir plana uygun gitmesinin ötesinde, kusursuz bir denge içinde oluşmasını bekliyor sanki. Sanki her sabah kalkıp, sanki bütün o küçük canlıların enerji seviyeleri, günün akışı ve öğle uykusunun tam zamanlaması, üç aylık bir bilimsel deneyin gibi titizlikle hesaplanmış olmalı. Ah, oysa hiçbir şey böyle değil. Hiçbir şey matematiksel bir kesinlikle ilerlemiyor. Özellikle de bu minik ayaklı kaşiflerle birlikteyken.

Geçenlerde, o bildiğin sürüklenme modundaydık. Sabahın o en parlak, en dirençli olduğu saatleri atlattık. Kahvaltı hazırlığı, yani bu bizim için bir operasyonel meydan okuma. Tamamen organik, tahıl ve sebze ağırlıklı bir denemeyle başlamıştık. Her şeyin sindirimi gibi, bu sabahki görevimiz de tam anlamıyla 'sabır egzersizi' oldu. Çünkü bir tanesi, o yeni bulduğu yere düşürdüğü bir bütün tahıllı ekmeği, sanki hayatının en değerli mücevheriymiş gibi inceliyordu; diğerine ise, o ekmeğin yarısının yere düşmesi, büyük bir dramatik olaydı. Gözlerinde o dönüp baktığı an vardı ya, "İşte bu kareyi kaçırdık," der gibi bir ifade vardı yüzünde. Ve ben, bu iki kareyi de aynı anda, farklı duygusal yoğunluklarda kaydetmek zorundaydım.

## Oyuncaklar ve Varoluşsal Derinlik

Bakın, benim malzemelerim sizinkilerden farklı olabilir belki. Sizin elektronik aletleriniz, karmaşık yazılımlarınız olabilir. Benim en kaliteli oyuncaklarım; birkaç şişe geri dönüştürülmüş yoğurt kutusu, kurutulmuş mercimek ve benim acele etmeden kurduğum o tuhaf, dengesiz kuleler oluyor. Çocuklar bunları ele geçirdiklerinde, aniden o kutular, evrenin sırlarını çözebilecek cihazlara dönüşüyor. Ve bu benim için inanılmaz bir gösteri. Onların basit bir nesneden potansiyel üretmesi, her yaştaki insanın o 'ilk kıvılcımı' yakalama çabasına çok benziyor.

Benim bu süreçte öğrendiğim en kıymetli şey şu oldu: **Mükemmel senaryo diye bir şey yok.** Eğer her şeyi kontrol altında tutmaya çalışırsanız, o küçük, beklenmedik güzellikler kaçıyor. Oysa bir çocuğun gözünden bakınca, düşen ekmek kırıntısı bile bir sonraki büyük buluşmanın habercisi oluyor. O anlık sapmalar, o ritmik olmayan gelmeler, aslında sistemin kendini yenilediğini gösteriyor. Tamamen öngörülemez, tamamen doğal ve en önemlisi: **sevgiyle dolu.**

Ve sonra, nihayet o huzurlu, kısa ama derin uykuya dalış oluyor. O sessizlik… o sessizlik bile, günün tüm gürültüsünü temizleyen bir meditasyon gibi. Bu kaosun ötesinde, bu daima bir dinginlik var. Ve ben, bu döngünün parçası olmaktan çok memnunum. Yarının spontane macerasına şimdiden hazırım. Alın bakalım, bu da bir günlüğüne geride kaldı.
