---
title: "Bu Sabahki Kaosun Altındaki Küçük Mucizeler"
description: "Ah, sevgili okuyucularım. Eğer bu satırları okuyorsanız, muhtemelen o anki yaşam koşullarımın, o anki benim sakinliğimin bir yan ürünüdür. Sanki bütün dünya…"
date: 2026-11-15T15:30:14Z
updated: 2026-11-15T15:30:14Z
author: "Elifşan Aksoy"
site: "Koşuşturmacanın Ötesi: Bir Annelik Günlüğü"
language: "tr"
tags: ["anneolmak", "üçyaş", "bursa", "günlükkaos"]
url: "https://uykuylaasztiyorum.nasilalinir.com/bu-sabahki-kaosun-altindaki-kucuk-mucizeler"
---

# Bu Sabahki Kaosun Altındaki Küçük Mucizeler

Ah, sevgili okuyucularım. Eğer bu satırları okuyorsanız, muhtemelen o anki yaşam koşullarımın, o anki benim sakinliğimin bir yan ürünüdür. Sanki bütün dünya, üç yaşındaki iki enerji bombasıyla birlikte bu küçük Bursa evimizin içinde infilak ediyor ve ben de o infilakın ortasında, enkazın arasından bir sonraki nefes almayı başarıyorum. Yine o tanıdık anlardan biriyiz galiba. O sabah, sanki vücudumun her hücresi, aynı anda hem en büyük bir savaş alanında hem de en huzurlu meditasyon odasında gibiydi.

Sabahın erken saatleri… Herkesin uyuduğu, benim ise henüz tam olarak "uyku modu"na geçmediğim o sihirli, gergin zaman dilimi. Diğer yandan, benim iki küçük kaşifim benim için içinizde birer volkan gibi uyanıyorlar. Dün akşam kurduğum o "sessiz geçiş" protokolü, bu sabah tamamen çöktü. Sanki vücutları, uyku modundan bilgiyi almamış, direkt "acil durum alarmı"na geçmişler. Birine neden bu kadar çok sarı ses çıkardığını, diğerine neden tüm vücuduyla bir yere ulaşmaya çalıştığını anlatmaya çalışmak, fizik kurallarını anlamaya çalışmaktan daha zor geliyor bazen.

Geçen gün denediğim o "odaklanma egzersizi" vardı ya? Yani, sadece o anki duyguyu kabul etme sanatı. İşte o sabah, bu egzersizi en saf, en ham haliyle uyguladım. Bir ayak yere basıyor, diğer ayak havada asılı kalmış gibiydi. Bir yandan, ikisi aynı anda yere düşecekmiş gibi gelen bir kriz yönetimi vardı, diğer yandan da o krizin içinde bile bazen çıkıp gelen, "Bu komik değil mi?" diye bağıran o bilge ses vardı kafamın köşesinde.

## Beklenmedik Geri Dönüşler ve Yeni Projeler

Bu sabahın sunduğu sürpriz, sadece ses çıkarma nöbetleri değildi. Bu, aynı zamanda spontane bir yaratıcılık atölyesiydi. Bir tanesi, yere düşürdüğü oyuncağın parçasıyla dünyanın en gizemli arkeolojik buluntusunu yaratmış, diğerine ise bu parçanın 'kurtarılma operasyonunu' göstermeye başlamışlar. Benim görevim ne miydi? Öncelikle operasyonel güvenliği sağlamak, sonra da bu parçanın neden orada olduğunu anlamaya çalışmak.

Ve tabii ki, beslenme denen o kutsal ritüel. Doğal beslenme denemelerim bu kaosta zirveye ulaşıyor. Bir seferinde, tahıl bazlı bir karışımı, sanki o karışım onları bir gezegenin yaşanabilir bölgesiymiş gibi kabul etmelerini bekledim. Sonuç mu? Her lokmanın, o gezegendeki en büyük deprem gibi algılanması ve ardından gelen o büyük bilinmezlik hali. Oysa ben sadece biraz daha yumuşak bir geçiş sağlamaya çalışmıştım.

Sanırım annelik, bu rastgelelik algoritmasını her gün yeniden çalıştırmak demek. Kontrolü bırakmak, düşündüğümden çok daha fiziksel, çok daha yıpratıcı bir eylemmiş. Ama sonra o kucağımda uyuyakalmış, dünyanın tüm karmaşasını vücudundan atıp, sadece küçük bir huzur yayan o bedenleri görmek… İşte o an, tüm kaosu, tüm gürültüyü ve tüm ayaklanmaları, bir bütünün en güzel, en organik dansı olarak kabul ediyorum. Ve bu dansın ritmi, tamamen tahmin edilemez. Bu benim en güzel, en kaotik performansım sanırım.
