---
title: "Fatih Terim’den Çılgınlıklarla Mücadeleye Kadar: Bir Tutkuyla Tanışmak"
description: "Bugün yine o tanıdık, tam da benim hayatımın ritmi olan bir kaosu atlattık. İki küçük enerji santraliyle sabahın erken saatinde başlayan bu maratonun…"
date: 2026-11-18T10:20:40Z
updated: 2026-11-18T10:20:40Z
author: "Elifşan Aksoy"
site: "Koşuşturmacanın Ötesi: Bir Annelik Günlüğü"
language: "tr"
tags: ["fatih-terim", "annelik", "kaostansevgi", "sabır", "bursa"]
url: "https://uykuylaasztiyorum.nasilalinir.com/fatih-terim-den-cilginliklarla-mucadeleye-kadar-bir-tutkuyla-tanismak"
---

# Fatih Terim’den Çılgınlıklarla Mücadeleye Kadar: Bir Tutkuyla Tanışmak

Bugün yine o tanıdık, tam da benim hayatımın ritmi olan bir kaosu atlattık. İki küçük enerji santraliyle sabahın erken saatinde başlayan bu maratonun ortasında, arada sırada kafamda dönüp dolaşan, büyük ve tutkulu bir isim var: Fatih Terim. Sanki bu isim, benim günlük yaşadığım o bitmeyen enerjiyi, bazen de o anlık çaresizliği özetliyor gibi geldi bana bu ara. Belki de özetlemiştir, bilmiyorum ama bu duygusal çağrışımı yazmaya oturdum.

Bu sabahki operasyonumuz, tahminen üç yaşın o inanılmaz esnek yaşına denk gelen, "Bu bir gezegenin tam ortasındasın ve her şey seninle ilgili," dediğimiz o kritik dönemeçteydi. Bir yerde plastik oyuncak vardı, bir yerde sebze ezmesi kırıntısı, üstüne bir de "benimle oynamak zorundasın" baskısı... Bu üçlü birliktelik, bazen bir senkronizasyon gerektiriyor ki, sanki bir takımın maç öncesi gerginliği gibi. Ve ben o takımın teknik direktörü, altyapı merkezi ve aynı zamanda yıkanmış olmam gereken çamaşırların vücut bulmuş hali gibiyim.

## Küçük Takımımızın Antrenmanları

Eğer hayatımızı bir futbol maçı olarak ele alırsak, biz kesinlikle deplasmanda, çok zorlu bir atmosferde oynuyoruz. Bizim sahalarımız, mutfak zeminimiz, parke taşlarımız ve bazen de yere serdiğimiz o renkli oyun halıları. Ve biz, her gün yeni bir taktik uygulamak zorunda kalan hocalarız. Bu sabır meselesi gerçekten de büyük bir spor takımı maçının heyecanına benziyor; arada bir şampiyonluk ya da büyük bir mağlubiyet ihtimaliyle yaşıyorsun.

Geçenlerde, bir doğal beslenme denemesi yapıyorduk. Minik ellerimle ince bulamaç kıvamına getirdiğim brokoli püresini o büyük gösterişle, o kaşif ruhla kabul etmeleri mucize. Bu, sanki zorlu bir rakibin stratejisine karşı geliştirilen kontratak gibidir. Bazen kazanıyoruz, bazen de sadece "tamam, bugün bu kadar oldu" diyerek bir sonraki savaşa hazırlanıyoruz.

**Bu süreçte öğrendiğim en büyük ders şu:** En büyük başarılar, en dirençli olanlardır. Ve benim küçük şampiyonlarım, düşüşe rağmen yeniden ayağa kalkma konusunda efsane bir direnç gösteriyorlar. Tıpkı o büyük oyuncuların taktiksel hatalardan sonra tekrar oyuna girip durumu kurtarmaya çalışması gibi.

## Sabrın Kimyası

Fatih Terim ismini duyduğunuzda akla gelen o tutku, o kazanma arzusu... Benim annelik maceramda da var bu tutku, bu bitmeyen "yapma" ve "yap bunu" dürtüsü. Ancak bu tutku, bazen kontrol edilmesi gereken bir enerji gibi. Eğer o enerjiyi yönlendiremezsen, sadece dağılıyor. Ben de bu dağılan enerjiyi, en küçük öğelere bölmeyi öğreniyorum. Bir nefes alıp, durumu kabul ediyor, ardından bu kaosu sevgiyle kucaklamanın yolunu buluyorum.

Bu döngü bazen yorucu olsa da, bu küçük zaferler var ya; o anlık kucaklaşmalar, uykuya dalışa ulaşan o derin nefesler... İşte onlar, bütün bu maçların, bütün bu antrenmanların sonunda gelen o hak edilmiş zafer çığlığı gibi geliyor bana. Ve ben, bu zaferin mimarıyım, teknik direktörüyüm ve aynı zamanda o sahada koşan tüm oyuncularla birlikteyim.

Yarın yine aynı heyecanla uyanacağız, aynı küçük kaosu kucaklayacağız. Ve bu benim en büyük gururum.
