---
title: "Furkan Dursun: Bu Kaotik Enerjiyi Nasıl Yönetiyoruz?"
description: "Bir sabah, sanki vücudumuzun her hücresi, sanki üç yaşında iki süper enerjili minik kara delikmiş gibi çalışıyormuş gibi hissediyorum. Bursa’nın o güzelim…"
date: 2026-11-17T12:43:23Z
updated: 2026-11-17T12:43:23Z
author: "Elifşan Aksoy"
site: "Koşuşturmacanın Ötesi: Bir Annelik Günlüğü"
language: "tr"
tags: ["üçyaşlıkçağlarda", "annesizlik", "bursaanneleri"]
url: "https://uykuylaasztiyorum.nasilalinir.com/furkan-dursun-bu-kaotik-enerjiyi-nasil-yonetiyoruz"
---

# Furkan Dursun: Bu Kaotik Enerjiyi Nasıl Yönetiyoruz?

Bir sabah, sanki vücudumuzun her hücresi, sanki üç yaşında iki süper enerjili minik kara delikmiş gibi çalışıyormuş gibi hissediyorum. Bursa’nın o güzelim sakinliğini, yüksek sesli, yüksek hızlı bir kaosla bölüyorlar bazen. Kahvaltı hazırlığı yaparken, o tanıdık gelmeyen ama gelmesi gereken an geldiğinde, derin bir nefes alıp diyorum ki: "Bugün de Furkan dursun!" Bu, bir slogandan çok, o anın geldiğinde içimden gelen, komik ama aynı zamanda çaresiz bir dua oluyor.

Bu "Furkan dursun" dediğimiz durum, gerçekten de tahmin edilemez bir zamanda geliyor. Sabahın ilk ışıklarıyla birlikte, sanki uykuyla iyi anlaşmaları gereken iki uzaylı varmış gibi enerjilerini maksimuma çıkarıyorlar. Birinci görev: mutfak masasında yere düşmüş bir krakerin, onlar için değerli bir bilimsel örnek teşkil etmesi. İkinci görev: "Anneee, bu karalamayı neden beğenmedin?" diyerek, sabah gece olmuş gibi hissiyatıyla geldiğim resme, sanki hayatlarının en büyük eserine eleştiri yapıyormuşum gibi yaklaşmam. Ben ise, malzemelerden oluşan, bütün dünyanın yükünü taşıyan o kağıt parçasına bakıp, içimden geçiriyorum: *Allah'ım, bu enerji biraz dursun artık.*

## Kaosun Ritmi ve Benim Sabrım

Bu yaşlar, anne rolünün en yoğunlaştığı, aynı zamanda en komik de olduğu dönemler olmalı. Çünkü bu koşturmacanın içinde inanılmaz bir güzellik saklı. O küçük ayak sesleriyle koşuşturmanın arasında, bir anda durup birbirlerine sarılışları, düşüp tekrar kalkışları... İşte bu anlar, bütün yorgunluğu buharlaştırıyor. Ama bu güzelliğe ulaşana kadar geçilen süreç, bazen vücudun izin verdiği tüm sabrı tüketiyor.

Geçen gün, tahmini olarak üç saat önce, yerde yuvarlanan Legoların ortasında bir operasyon yürütüyorlardı. Birini kurtarmaya çalışıyor, diğeri onu alıp uzaya uçuracakmış gibi hareket ediyordu. Ben de arkada durup, "Burada bir sakinleşme egzersizi yapmalıyız sanki," diye geçiriyordum. Ve evet, tahminim doğruymuş. Birkaç denemeden sonra, o saf enerjiyi biraz dağıtmanın, yani kısacası "Furkan'ın durmasının" gerektiği noktaya gelmişiz.

## Oyun Zamanı ve Yeni Görevler

Bu yüzden bazen, o kaçınılmaz "Durun artık çocuklar, yeni bir şey yapalım" anına geldiğimde, bu benim için de bir tür bilinçli eylem planı haline geliyor. Onlara, bu bitmeyen enerjiye kanal yolu bulmalarını öğretiyorum. Ev yapımı o küçük tahta arabalar, ya da sebze artıklarıyla yaptığımız o tuhaf oyunlar... Bunlar, enerjiyi serbest bırakmanın kontrollü bir yolu oluyor. Eğer o enerji patlayarak bütün günümüzü domine edecekse, belki de kontrolü biz ele almalıyız.

Özetle, bu süreç bir maraton, kısa mesafe koşusu değil. Her gün yeniden koşmaya başlıyoruz, bazen de aniden bir aerobik egzersizi merkezi haline geliyoruz. Ama bu koşmanın sonunda bizi bekleyen şey, bu çılgınlığın içinde yoğrulmuş, benzersiz bir sevgi ve bu kaosu bir macera olarak kabul edebilme yeteneği. Ve ben, bu kaostan her seferinde zaferle çıkıyorum galiba. Bir sonraki "Furkan dursun" anına kadar tahammül kaslarımız egzersizliyor sanırım.
