Geçmişteki O Heyecana Bir Mektup: Her Şeyin Bir Akıl Yapısı Olmalı mıydı?
Sevgili geçmişteki ben, o mükemmel planları yapmaya çalışan, her şeyi birbiriyle ilişkilendirmeye çalışan, o bitmek bilmeyen entelektüel uğraşlarla dolu olan ben... Sana bu satırları yazarken bile, o dönemin telaşı geldi kulağıma sanki buradaki üç yaşındaki iki çılgın varlığın sesleriymiş gibi çınlıyor. Sanki bir konser salonundayım ve sahnedeki enstrümanlar benim kendi geçmişim.
Ah o günler! Her olayın, her rastlantının, her basit düşüşün bile bir nedeni olması gerektiğini düşünen o gururlu zihin. Sanki evimiz, benim zihnim, her zaman mükemmel bir bilimsel deneyin parçası olmalıydı. Her yere bir "neden" basarak vararak, o anın bütünlüğünü sağlamaya çalışıyorduk. Her şey bir amaca hizmet etmeliydi; oysa hayat, bazen sadece oluyor.
Ve işte ben, o kusursuz yapıyı kurmaya çalışırken, gerçek hayatın o çılgın, rengarenk, tamamen amaca hizmet etmeyen kaosuyla karşılaşıyorum. Şu an karşımda, dün gece bilinmeyen bir maceranın ürünü olan, birbirine karışmış üç üç yaş oyuncağı var. Bir tanesi koca bir tahrip edilmiş kule, diğeri ise sanki gökyüzünden düşmüş bir gezegenin kalıntıları gibi. Bunların hepsi, belki de benim o akademik kaygılarımın fiziksel tezahürleri. Birisi neden öfkeliydi, diğeri neden yere düşmüş, üçüncüsü ise sadece neden orada duruyor? Hiçbirinin bütün bir anlatıya uyması gerekmiyor.
Sen, geçmişteki ben, o mükemmeliyetçi yapıyı ararken, bu evin içinde bir tür spontane kaosun doğumunu izlemeden geçemiyorsun. Sanki bu küçük evrenin bir algoritması var ve benim onu çözmem gerekiyor. Ama en tatlı yanı da şu ki, bu algoritma yok. Bu sadece üç küçük canlının enerjisi, düşüşü, yeniden ayağa kalkışı, bir sonraki bilinmezliğe atlayışı. Ve ben, bu kaosu yargılamadan kabul etmeyi öğrendim.
Bu benim için en büyük sabır egzersizi oldu sanırım. O eski zihin, her parçayı yerleştirmek isterken, gerçek hayatın sunduğu en güzel manzara, parçaların eşleşmemesinden ibaretmiş. O eşleşmeyenler, o beklenmedik çarpışmalar, o mantık sınırlarını zorlayan sesler... Onlar, en saf haliyle var olanlar. Onların bir sebebi olması gerekmiyor. Onlar sadece var oluyorlar ve ben de onları sevgiyle kucaklıyorum. Şimdi bu durumu, elime aldığım tahrip olmuş kuleyle birlikte kucaklamak zorundayım. Belki de yarınki kahvaltının malzemesi bu yıkıntıdan çıkacak basit bir oyuncağın parçası olur. Ve her şey, olduğu gibi, tamamdır.