---
title: "Kusursuzluğun Sanatı mı, Yoksa Kaosun Kucaklaşması mı?"
description: "Bugünlerde kafamın içinde sürekli bir ses var sanki; o ses, \"Her şeyin bir nedeni olmalı,\" diye ısrar ediyor. Bir yere varacaksın, bir düzene oturacaksın, her…"
date: 2026-11-05T03:34:38Z
updated: 2026-11-05T03:34:38Z
author: "Elifşan Aksoy"
site: "Koşuşturmacanın Ötesi: Bir Annelik Günlüğü"
language: "tr"
tags: ["rastlantı", "anneolmak", "mükemmeliyetçilik", "kabul"]
url: "https://uykuylaasztiyorum.nasilalinir.com/kusursuzlugun-sanati-mi-yoksa-kaosun-kucaklasmasi-mi"
---

# Kusursuzluğun Sanatı mı, Yoksa Kaosun Kucaklaşması mı?

Bugünlerde kafamın içinde sürekli bir ses var sanki; o ses, "Her şeyin bir nedeni olmalı," diye ısrar ediyor. Bir yere varacaksın, bir düzene oturacaksın, her şeyin bir haritası olmalı, değil mi? İşte ben bu mantığa, bu kusursuzluk arayışına bazen çocuk gibi takılıyorum. Üç yaşındaki iki minik vücut, benim bu entelektüel egomu her gün çökertiyor. Sanki hayatın bir formül kitabı olmalı da, biz o formülü çözmeye çalışıyoruz. Oysa anne olmak, ya da tahminimce yaşamak, çoğunlukla formüle uymayan, müthiş derecede kaotik girdilerle çalışmak demek.

Benim kusursuzluğa dair takıntım, büyük ihtimalle eski bir meslekten ya da entelektüel alışkanlıktan kalmış. Her şeyi sınıflandırma, önce bir girdi, sonra bir çıktı, sonra bu çıktının neden o çıktığına dair bir hipotez kurma dürtüsü... Bu benim eski zihnimin otomatik pilota geçişi gibi. Çocuklar gelince bu pilot, bazen kendini beğenmiş bir yönetmene dönüşüyor. "Bu öğle yemeğinde sebzeleri bu sırayla servis etsem, acaba daha hızlı yiyecekler mi?" diye düşünürken, aslında sadece bütün gün boyunca aldığım girdi yükünü hafife alıyorum.

Ve sonra o mucizevi an geliyor. Sabahtan beri uğraştığım o "ideal" beslenme düzeni, o sizin gördüğünüz gibi titizlikle hazırlanmış sebzeler, yere düşen bir kurabiye kırıntısı ya da oyun sırasında bilinçsizce yere atılmış bir oyuncakla birleşiyor. Bir kaşıkla bütün ritüel bozuluyor. Ve bu an, benim sistemimi çökerten şey değil; tam tersine, beni kurtaran şey oluyor. O anlaşılan şey şu: **Kontrol etmeye çalıştığım her şey, kontrol edilemez boyutlarda olduğu için, en iyi sonucu vermiyor.**

Benim için bu, bir geçiş süreci. O eski zihnim, "Bunu tasarlamalısın, bu bir sistematiğe uymalıdır," diye bağırırken; üç yaşındaki benim dünyam, "Hayır anne, bunu yere serdik ve şimdi burası bizim kalesi oldu!" diyor. Ve o an, ben de nihayet o direnci bırakıyorum. O kaosu kabul ediyorum. O beklenmedik sebzelerle kurulan kale, o yere düşen kurabiye kırıntısının bir sonraki öğün macerasına dahil oluşu, benim için artık bir "başarısızlık" değil; bu, yaratıcılığın en ham hali.

Belki de hayatın amacı, o mükemmel mimariyi kurmak değil. Belki de mesele, o mimariyi kurmaya çalışırken sürekli olarak beklenmedik bir deprem olsa bile, evin ayakta kalmasını sağlamak ve deprem sonrası oluşan yeni, yamalı yapıyı sevmekte yatıyor. Bu, büyük bir sabır egzersizi ve aynı zamanda büyük bir teslimiyet gerektiriyor. Ve sanırım, Bursa'nın bu dört duvar arasında geçen, iki küçük insanla dolu günlerimde, bu teslimiyetle tanıştım. Bu, en doğal, en kaotik ve en sevilen denklem benim için oldu.
