Koşuşturmacanın Ötesi: Bir Annelik Günlüğü

Rastgelelik Bir Hata Değil, Kindiye Doğru Açılan Bir Kapı

Selam benim sevgili okuyucularım. Eğer bu sayfaları okuyorsanız, muhtemelen siz de benim gibi, hayatın bize sunduğu o "beklenmedik" her parçayla dans etmeyi öğrenmişsinizdir. Ya da belki de benim gibi, her şeyi bir plana oturtmaya çalışan ve hayatın bu çılgın temposuna bazen direnenlerden birisinizdir. Bu hafta, hepimizin içinde bulunduğu o büyük, yaşayan, nefes alan kaosu alıp, ona bilimsel bir isim vermek istedim. Ve bu kaosa "rastgelelik" diyoruz. Birçok kişi rastgeleliği, bir sistemdeki başarısızlık olarak görür. Bir şeylerin olması gereken yere oturmaması, bir sonraki adımın öngörülemez olması... Sanki bu, bir yazılımcının kodundaki bir hata gibi algılanır. Oysa ben, bu evdeki kurduklarımızın çoğunun, en saf ve en güzel örneklerini bu "rastlantısallık" çatısı altında buluyorum.

Üç yaşındaki iki küçük canlıyla yaşamak, en iyi rastgelelik laboratuvarıdır. Sabah uyandığımda, her şeyin mükemmel bir ritimde ilerlediği o sakin sabah rutinini hayal ederim. Ama gerçek şu ki, o ritmin tamamen bozulduğu anlar, benim için en yaratıcı anlardır. Dün öğleden sonra böyle bir durum yaşadık. Bir yandan kule yapmaya çalışıyorlardı, öbür yandan da her köşe başında beni bir sürprizle karşılayan birileri vardı. Bir tanesi, tam da en dirençli kulemizi yıkmaya karar verdiğimiz anda, bilinmeyen bir sebeple yere düşürduğu bir ahşap parçasıyla, aslında yapının taşıyıcı kolonunun tam olarak nereye geleceğine dair benim kafamdaki son görsel bilgiyi tetikledi. Ve sonra ikisi birden, bütün buğın parçalarını alıp, daha önce hiç düşünmediğimiz, bambaşka bir denge sistemi kurdular. O an düşündüm: Biz bu olayı "kazara çöktü" olarak mı kaydetsek, yoksa bu kaotik girdinin, bütün sistemi yeni ve daha sağlam bir yapıya zorlaması olarak mı?

Benim için rastgele olan şey, aslında sabrın ve gözlem yeteneğinin olgunlaştığı andır. Eğer her şeyi kontrol etmeye çalışırsanız, sadece gerginlik üretirsiniz. Oysa küçük bir direnç noktası, o öngörülemeyen ses ya da o an gelen kahkaha tufanı, sistemi yeniden kalibre etmeye zorlayan bir geri bildirim döngüsüdür. Bu, laboratuvardaki kimyasal reaksiyon gibidir; mükemmel sonucu veren her şey, mükemmel başlangıç koşullarında başlamaz. Bazen, en mükemmel desen, en kaotik başlangıçtan doğar.

Bu yüzden, bu evdeki küçük görevlerimizde veya büyük hayat kararlarımızda karşılaştığımız o "rastgele" anları artık bir engel olarak görmek istemiyorum. Onlar, bizi olduğumuz yerden alıp, bilinçli olarak tasarlamadığımız ama yine de bizi buraya getiren o gizemli, üretken güçler. Onlara direnç göstermek yerine, onları nazikçe kucaklayıp, "Bakalım bu dans bizi nereye götürecek?" demek istiyorum. Ve inanın bana, bu bilinmezlikteki dans, en tatlı kısmı oluyor.

Sevgiyle kalın, ve bilinmeyene güvenin.