---
title: "Rastlantı Yok, Sadece Henüz Kodlanmamış Bir Evren Var"
description: "Bazen düşünüyorum da, biz yetişkinler bu \"rastlantı\" denen o ince çizgiyi ne kadar hafife alıyoruz. Her şeyin bir nedeni varmış gibi gelmiyor mu bazen? İşte…"
date: 2026-11-15T17:10:14Z
updated: 2026-11-15T17:10:14Z
author: "Elifşan Aksoy"
site: "Koşuşturmacanın Ötesi: Bir Annelik Günlüğü"
language: "tr"
tags: ["oyun", "kaos", "annelik", "sistem", "bursa"]
url: "https://uykuylaasztiyorum.nasilalinir.com/rastlanti-yok-sadece-henuz-kodlanmamis-bir-evren-var"
---

# Rastlantı Yok, Sadece Henüz Kodlanmamış Bir Evren Var

Bazen düşünüyorum da, biz yetişkinler bu "rastlantı" denen o ince çizgiyi ne kadar hafife alıyoruz. Her şeyin bir nedeni varmış gibi gelmiyor mu bazen? İşte ben bu son birkaç haftadır, üç yaşındaki iki küçük enerji santralinin yarattığı o bitmek bilmeyen, tamamen alakasız gibi görünen hareketlilik üzerine düşünüyordum. Bir an bütün günümüzü kırmızı bir plastik kaşığınla yerde yuvarlanarak geçiriyoruz, diğer an biri önemli bir sonraki gelişim basamağını atıyor, diğeri ise sadece "Bu neden oldu?" diye sorulabilecek bir çığlık atıyor. Dışarıdan bakan biri için bu, tam bir **kaos** baleti. Benim için ise… bir veri akışı.

Biz bu anne rolünü üstlenirken, tam olarak bu "rastgelelik" ile yüzleşiyoruz. Bazen düşünüyorum da, oysa her şeyin bir altyapısı olmalı. Tıpkı bir sinema filminin her karesinin, senaryonun her kelimesinin bir sonraki kareyi tetiklemesi gibi. Eğer bir yerde gerçekten tam bir kaos varsa, bu benim için bir mühendislik problemi haline geliyor. "Tamam, bu anlık düşüş neden oldu? Bu tepkiyi tetikleyen girdiler nelerdi?" diye soruyorum kendi kendime. Sanki bu iki küçük insan, doğanın en karmaşık, henüz çözülmemiş bir algoritmasıymış gibi.

## Ritmin Gizli Frekansı

İnsanlar genellikle mükemmel bir akış beklerler. Sabah kahvaltısından uykuya kadar düz bir çizgi, öngörülebilir bir ritim. Ama gerçek hayat, özellikle de bu çılgınlık ocağında geçen hayat, böyle işlemez. Bizim ritmimiz, bir nevi **çok değişkenli bir sistem**. Bir gün bütün günü yalnızca ayaklarıyla yere vurarak geçiriyor olabilirler; bu benim için sadece bir girdi. Ertesi gün ise o aynı ayak vuruşu, bir sonraki büyük keşfin habercisi oluyor. Bu tutarsızlık, benim sabrımı sınayan nokta oluyor elbette. Ama bunu bir düşüş olarak görmekten vazgeçiyorum artık. Bu, sistemin kendini yeniden kalibre etme modunda olduğunu kabul etmek demek.

Ve ben, bu sistemin en yakın gözlemcilerinden biri olarak, bu kalibrasyon sürecine tanıklık ediyorum.

Bu durum, bana basitçe bir oyuncak yaparken bile yardımcı oluyor. O kumaş parçalarını birbirine bağlarken, bazen en beklenmedik şekilde tutunan bir düğüm, tüm eserin bütünlüğünü belirliyor. Eğer her şeyi kusursuz bir düzene sokmaya çalışırsam, ortaya çıkacak şey sadece mükemmel ama cansız bir nesne oluyor. Ama bu tutarsızlığı kolluyorum, bu uçuşan parçaları birbirine bağladığımda, o en organik, en yaşam dolu şeyi ortaya çıkarıyorum.

Sonuç olarak, bu küçük maceranın büyük sırrı bu olsa gerek: **Rastlantı yok.** Sadece, henüz bizim bilinçli olarak okumayı öğrenmediğimiz, çok yüksek bir frekansta titreşen devasa bir veri akışı var. Ve benim görevim, o gürültünün ortasında, o en küçük sinyali yakalayarak, onun altında yatan o mükemmel, bilinmez kodu çözmek oluyor. Ve bu çözüme ulaşmanın yolu, önce bütün o kaosu kucaklamaktan geçiyor.
