Koşuşturmacanın Ötesi: Bir Annelik Günlüğü

Üç Yaşın Kaosu: Rastgeleliğe Tutunmak

Bazen düşünüyorum da, bu üç yaşındaki küçük organizmalar tam olarak neyi temsil ediyor? Benim için onlar, hayatın en saf, en sesli ve en tahmin edilemez hali. Bu blogdaki önceki yazıların büyük kısmı, sanki yaşamın bu soyut kavramlarıyla, yani "Rastgelelik" gibi entelektüel bir konuya dokunuyordu. Sanki yaşıtlarımın üniversitede olup bu felsefi dinginliği yakalamış gibi bir hava vardı. Ama benim bu "koşuşturmacanın ötesi", benim üç yaşındaki iki çılgınla sürdürdüğüm bu anlık, vücut bulmuş deneyimlerle daha çok alakalı. Ve bu deneyimler, benim için birer laboratuvar.

Bu sabah da öyle bir durum yaşadık. Bursa'nın o erken bahar esintisi henüz tam oturmamışken, sanki evin içinden iki ayrı sabun köpüğü patlamış gibiydi. Birinci görevimiz: Kahvaltıyı dağıtmak. İkinci görevimiz: O kahvaltının malzemelerinin, yani elmaların, ekmek kırıntılarının ve tahminen bir de düşen oyuncağın, mutfak zeminine sanatsal bir kolaj oluşturması. Üç yaş, tam da bu noktada devreye giriyor. Buradaki mantık, bizim o ince ayar yapmaya çalıştığımız tüm yetişkin mantığının tamamen çöktüğü, her şeyin aynı anda gerçekleştiği bir anarşia hali.

Ne kadar üzerinde düşünürsek, o kadar da o kadar basit bir döngüye geri dönüyoruz: İhtiyaç ortaya çıkar, davranış gelmez, hareketle ortaya çıkar.

Geçen hafta bahsettiğim o ahşap karınca oyuncağı vardı ya? Onu yere düşürdü, onu parçaladı, sonra da sanki dünyanın en büyük buluşunu yapmış gibi bana baktı. Benim o anki tepkim, ince bir müzik kutusundaki kayıp frekansı bulma çabası gibiydi. Her şey uyum içinde olmalıydı, bir sonraki hamleyi öngörmeliydim. Ama onlar öngörülmeyi reddediyor. Onlar, benim o akademik olarak incelediğim "Rastgele Akış"ın yaşayan, koşan, düşüren vücut bulmuş hali.

Kontrol ve Teslimiyetin Dansı

Eskiden, her şeyi bir düzene sokmanın, bir ritim yakalamanın gerektiğini düşünürdüm. Her şeyi planlamak, her şeyi kontrol altında tutmak benim için bir tür huzur kaynağıydı. Ama üç yaş, bu kontrol takıntısıyla en sert çatışmayı yaşıyor. Onların doğası gereği her şey rastgele, her tepkileri öngörülemez ve bu öngörülemezlik, eğer ona direnci göstermezseniz, sizi tamamen sıvılaştırıyor.

Benim bu noktadaki en büyük becerim, direnç göstermeyi bırakmak oldu. Tıpkı bir akışa teslim olmak gibi. O öfke dolu, "Neden bunu yapıyor?" diye başlayan iç ses yerine, "Bu, şu anki enerji akışımız böyleymiş," diyen o sakin, biraz da yorgun kabul vardı. Bu, bir tür psikolojik olarak zorunlu meditasyon. Sürekli olarak kendimi, bu kaotik enerjiyi sadece gözlemleyen, yargılamayan bir kaya haline getirmem gerekiyor.

Ve sonra, mucize olan oluyor. O kaostan, o saf, kontrolsüz hareket serisinin ortasında, beklenmedik bir anda, bir sonraki oyun ortaya çıkıyor. O düşen oyuncağın parçaları, belki de yere dökülen tahıllar, o anın en güzel, en organize olmuş anını oluşturuyor. Bu, benim o incelediğim tüm teorik modellerin pratikte tezahür ettiği nokta. Rastgelelik, sadece kaos değildir; o, henüz haritası çizilmemiş bir senfonidir. Ve o senfoniyi dinleyen, en sonunda notayı yakalayan benim. Alabalık gibi kayan bu günlerde, bazen en büyük başarı, sadece geleneğine güvenmek oluyor.