Koşuşturmacanın Ötesi: Bir Annelik Günlüğü

O Kaotik Melodiler: Rastgelelik Kitabımın En İyi ve En Zorlayıcı Bölümleri

Bir dönem bu "Rastgelelik" denen olguya biraz akademik bir gözle baktığımı düşünüyorum. Sanki her şeyi bir denklem gibi çözmeye çalışıyordum; bu gürültü, bu düzensizlikler aslında bir alt yapıya dayanıyordur diye takıntılıydım. Oysa anne olmak, bu kuramları tozlu raflara kaldırmak ve sadece yaşamak demekmiş. Üç yaşındaki iki enerjinin ortasında, bu rastlantısallık denen şeyi bir inceleme raporu gibi sunmak zorundayım sanki. İşte bu, benim kişisel eleştirim, yani annelik denen bu büyük maceranın artı ve eksileri.

Rastgeleliğin Artıları: O Mucizevi Uyumlar

Eğer bu kaosu bir tablo gibi düşünürsek, renklerin nasıl yan yana gelmesi gerektiğini bilmeden en güzel kompozisyon ortaya çıkabilir değil mi? Benim için de öyle. Bu beklenmedik olaylar, bazen bütün günün temposunu altüst eden ama sonunda kahkahalarla özetlenen anlar oluyor. Mesela dün öğleden sonra, ben mutfakta yeni bir sebze püresi denemesi yapıyordum—ki bu, doğal beslenme yolculuğumuzun minik bir zaferiydi. O sırada ikisi birden yere düşüp, her ikisi de aynı anda "Bu neden bu kadar püre gibi?" diye sorarak benim tarifimi eleştirmeye başladılar. İlk başta dedim ki, "Bu sefer çalışmadı mı?" diye. Ama sonra fark ettim ki, onların o yargılayıcı, aynı anda gelen yorumları, benim için tasarladığım o monoton deneyin canlı bir geri bildirim mekanizması olmuş. Sanki doğanın kendi test aşamasıydı. Bu anlar, her şeyin bir amaca hizmet ettiğini gösteriyor.

Ve tabii ki, ev oyuncağı yapımında bu rastgelelik devreye giriyor. Birkaç tane eski karton kutu ve yapıştırıcıyla başladığım projede, bir anlık dağılma yaşandı. Her şey dağıldı, şekilsiz bir yığın oluştu. Normalde bu beni sinirlendirirdi ama bu sefer, o dağılmış parçaların beklenmedik birleşimi, bambaşka bir kule ya da okyanus olmuş. Bu spontane dönüşümler, planladığım her şeyden daha dirençli ve yaratıcı oluyor.

Rastgeleliğin Zorlukları: Tahmin Edilemeyen Mikro Kozmoslar

Ancak, bu güzellikler bazen de tam bir dayanıklılık sınavına dönüşüyor. O "rastlantı" dediğimiz şey, bazen de vücudumuzun tüm mikroplarını ve en agresif enerji patlamalarını aynı anda bize sunuyor. Sabahın o mükemmel, huzurlu bekleyişi... İşte orada bu rastlantısallık devreye giriyor. Bir saniyeliğine düşündüm ki, "Belki de bugün sessizlik vardır," diye. Ve sonra o, tüm evrenin entropisini vücuduna toplama göreviyle geri dönüyor. O beklenmedik ağlama nöbetleri, o oyunun aniden "Bu top benim değil!" çığlığıyla kesilmesi... Bunlar, bir sonraki hareketin ne olacağını öngörmenin imkansız olduğu, tamamen kabul etmeyi gerektiren anlar.

Sabır egzersizim, bu beklenmedik girdilere verdiğim tepkiyi yönetmekten ibaretleşiyor. O an, mühendislik değil, meditasyon lazım oluyor sanki.

Sonuç olarak, bu rastgelelik denen şey, takvimime yazılan her madde gibi net değil. O, hem en büyük ilham kaynağım hem de bazen de tüm sinir sistemimi yeniden kalibre etmemi gerektiren doğanın en çılgın deneyidir. Ve ben, Bursa’daki bu küçük dağımızda, bu mükemmel düzensizliğin tam ortasında, bir sonraki "mucizevi" kaosu bekliyorum. Çünkü biliyorum ki, bu kaotik dansın sonunda, mutlaka yeni bir kahkaha ya da yeni bir anlayış bizi bekliyor.