Pikselden Piksele: Bu Sabahın Rastgeleliği Mucizevi Bir Deneydi
Bu sabah yine tam olarak beklentilerimin dışında bir senaryoyla uyandım desem yeridir. Sanki evimiz, büyük bir doğa bilimleri laboratuvarına dönüşmüş ve ben de o deneyin beklenmedik, belki de kaotik sonucunu gözlemleyen gözlemci rolünü üstlenmişim gibi. Üç yaş, küçük bedenler, devasa enerjiler ve o bitmek bilmeyen merak... İşte benim için her sabah bu, kontrol edilemez bir rastlantıların dansına tanıklık etmek demek.
Dün akşam yatmadan önce, her şeyin çok düzenli ve öngörülebilir bir düzene girdiğini düşünmüştüm. "Bu sefer en azından öğle uykusu geçecek," diye içimden geçirmiştim. Bu tür küçük zaferler, bu büyük maceranın içinde küçük kıyı seyirleri gibidir. Sabahın o huzurlu, sanki dünyanın uyuduğu o anı yakalamıştım da, bu sabah o huzur, en küçük bir tetikleyiciyle infilak etti.
Önce her şey vardı: o mükemmel, güneşli Bursa sabahı kokusu, pencereden süzülen o altın sarısı ışık ve sanki bu güzellik bu kaosu haklı çıkarıyormuş gibi hissettiren bir dinginlik. Kahvaltıyı hazırladım; doğallık konusunda ısrarcıyım zaten, oysa bütün bu besinleri bu iki küçük canavarın kabul etmesi büyük bir performans gerektiriyor. Meyveler, yoğurtlar... Sanki bir müzakere masası kuruyorum ben zaten. Bir diğeri domatesi reddederken, diğerinin omuzumda bütün karışıma olan hayranlıkla bakışı vardı. İşte bu noktada, her şeyin bir "mantığı" olup olmadığı sorusu yeniden su yüzüne çıkıyor. Mantık, bu yaş grubunda lüks bir kavram gibi geliyor bazen.
Mikrokozmosumuz: Olayların Akışı
Bu sabahın akışı, gerçekten de bir veri setini analiz eden bir araştırmacının gözlemlediği olaylar dizisine benziyordu, ama bu veri seti çığlıklar, yere atılmış kule oyuncaklar ve bitmeyen sorularla dolu bir görüntü dosyasıydı.
Örneğin, sabahın erken saatlerindeki o büyük "Neden?" sorusu. Bu soru, basit bir nesnenin rengiyle ilgili olabilir ya da acaba gökyüzünün rengiyle olan ilişkisini mi kuruyordur bilmiyorum. Benim için bu, o anki tüm enerji seviyelerini, beslenme durumunu ve uyku döngüsünü hesaba katılmış, doğal bir araştırma sorusu haline geliyor. Ben ise bu soruyu cevaplamak yerine, onu bir sonraki aktiviteye entegre etmeyi öğreniyorum sanırım.
Bu süreçte devreye giren en büyük yardımcıım da ben oluyorum galiba. Sabır, burada bir erdem olmaktan çıkıp, operasyonel bir gereklilik haline geliyor. Sanki vücudum, bu küçük ekibin duygusal ve fiziksel değişimlerini tamponlamakla görevlendirilmiş bir doğal baraj gibi çalışıyor.
Ama biliyor musunuz, bu kaosun içinde bir ritim bulmaya başladığınızda hissettiğiniz o hafif tatlılık var ya... İşte ben o ritmi yakalıyorum sanırım. Bu rastgelelik, bu öngörülemezlik; bu benim için artık bir engel değil, varoluşsal bir oyun. Ve bu oyunun sonunda gelen o yorgun, ama tamamen beslenmiş his, tüm bilimsel modellerin ötesinde bir anlam taşıyor.
Her şeyin bir mantığı olmalı, değil mi? Evet, büyük ihtimalle var. Ve o mantık, şu an bu küçük ellerin arasındaki yoğun sevgiyle örülmüş.