Koşuşturmacanın Ötesi: Bir Annelik Günlüğü

Rastlantı mı, Yoksa Üç Yaşın Çılgınca Senkronizasyonu mu?

Bazen düşünüyorum da, hayatın bize sunduğu bu ‘rastgelelik’ denen şey gerçekten de öyle mi? Sürekli okuduğumuz, dinlediğimiz o derin felsefi makalelerdeki gibi, her olayın büyük bir kozmik sebebi varmış gibi anlatılıyor. Her şeyin bir mekaniği varmış, bir algoritması varmış gibi. Benim küçük evrenimde ise mekanik dediğimiz şey, genellikle öğle uykusunun tam o kritik beş dakikasıdır ve bu beş dakikada her şey çöker.

Geçenlerde, elimde bir sürü yarım kalmış oyuncağı olan iki küçük yaratıkla uğraşıyordum. Biri ‘bunu yapmalıyız’ diyor, diğeri ‘hayır, bunu önce yapmalıyız’ diye ısrar ediyor. Biri yere düşen bir kaşığın bu özel ‘çok önemli’ yere konulması gerektiğini düşünüyor, diğeri ise o kaşığın neden orada olduğunu sorguluyor. Bu diyalog, benim koca bir felsefi yazıyı bile sürükleyecek kadar canlı ve gerçeğe yakın bazen. Ve ben, bu kaosu çözmeye çalışırken, kendime soruyorum: Bu gerçekten rastlantı mı, yoksa bu kaotik yaşamın kendine ait, benim henüz çözemediğim bir dili mi var?

Benim için rastlantı, bazen bir şeye zoraki bir isim vermek zorunda kaldığım bir durum. Bir sabah, yere düşmüş bir çorabın, tam da en sevdiği hayvan figürünün ayağının altına girmesiyle kurulan o anlık ‘savaş’, benim için doğanın mükemmel bir örneği. Önceden bu çorap orada değildi, yoktu. Ama o anda, o iki varlığın kolektif bilinçaltında, o çorap, o hikayenin beklenmedik kahramanı oldu. İşte o an, o beklenmedik fiziksel durum, o büyülü anlatıya dönüşüyor. Ve bu, benim için herhangi bir büyük kozmik düzenden çok daha somut ve gerçek.

Bu yüzden, büyük resmi görmeye çalışmayı bıraktım diyelim. O büyük, her şeyin bir bağlantısı olduğu o bilge büyük resmi. Bunun yerine, benim odağım şu anki somut göreve kayıyor: Şu an elimdeki bu dağınıklığı nasıl yönetirim ki, ikisi de gülsün? Bu, büyük ölçüde bir sabır egzersizina dönüşüyor. Onların bu anlık, sebepsiz gelen hareketleri benim için birer performans parçası. Bazen bir sonraki çığlık, bazen de yere düşürdุกu o küçük plastik hayvanın o mükemmel açıyla düşüşü; bunlar benim günlüğümün en değerli, en doğal notları.

Eğer hayatın büyük tablolarını görmek için çabalıyorsanız, belki de o tablolar sizin küçük, buzdolabının içinde unutulmuş bir parçasıdır. Belki de bütün sır, o kaotik gürültünün tam ortasında, bir sonraki oyuncağın nereye düşeceği bilgisindedir. Ve ben Bursa’nın bu hareketli ritmi içinde, o küçük oyunları oynayarak günü tamamlıyorum. Bu, bir bilinmezliği kabul etmek ve onunla dans etmeyi öğrenmek sanatı. Ve bu dans, her gün yeniden başlıyor.