Koşuşturmacanın Ötesi: Bir Annelik Günlüğü

#annelik-kaos-bursa-aile-gerçeklik

Rastlantısallığın Altındaki O Anlık 'Aha!' Mucizesi

Bu sabah yine o bildik senaryo yaşandı. Sabahın erken saatleri, Bursa’nın o nemli, henüz tam uyanmamış havası üzerimize çökmüşken, sanki iki paralel evrenden gelen sirenler çalmaya başladı. Üç yaşındaki o iki enerji bombası; bir tanesi yerde sürünüyor, diğerini ise yüksek perdeden bir opera aryasına benzer bir sesle uyandırmaya çalışmış. Sanki bu makineler, manuel kontrolden çıkmış ve tamamen kendi iç mantıklarını yürütüyorlar. Ve biz, bu sistemin fiziksel uygulamalarıyız.

İlk başta, bu durumun tamamen kaotik olduğunu kabul ediyorum. Bir sonraki saniye ne olacağını tahmin etmek, Mars’taki navigasyon yapmaya çalışmaktan daha zor. Bazen böyle hissediyorum ki, hayat bu çocuklarla birlikte, tamamen iyi niyetli bir fizik kurallarına aykırı bir deney haline geldi. Bir önceki yazımda kaçınılmaz olan bu rastgeleliği bir tür 'gürültü' olarak ele almıştım, onu filtrelemeye çalışmıştım. Ama bu seferki deneyim, filtrenin tamamen devre dışı kaldığı anlar oluyor.

Kontrolün Bırakıldığı Anlar

Deniyorum, gerçekten deniyorum. Deniyorum ki, bir sonraki saldırı yağmurunu tahmin edebileyim. Deniyorum ki, hangi oyuncağın hangi komutla, hangi zamanda, hangi tepkiyi doğuracağını çözeyim. Ama bu, bir yandan da sürekli olarak "tamam, bu seferlik vazgeçiyorum" deme sanatı.

Örneğin, geçen hafta kaba bir oyun hamuruyla uğraşıyorduk. Benim için o hamur, benim için bir direnç noktasıydı; ne kadar basınca, ne kadar kurallara uyarsa o kadar temiz bir sonuç çıkıyordu. Ama onlar için o hamur, bir sonraki büyük yapımanın iskeletiydi. Ben tutarlılık ararken, onlar tutarsızlığın dansını kuruyorlardı. Bir elinde çığlık, diğer elinde ise "bak anne, bunu yaptık!" iddiasıyla geldiğinde, benim kusursuz planlarım havada kalan kağıt parçalarına dönüştü. Ve inanılır gibi değil ki, o kağıt parçaları bazen en değerli sanat eserini doğuruyor.

İşte bu noktada, sanırım bir tür teslimiyet yaşıyorum. Bu direnç göstermek artık bir görev değil, bir gösteri. Ve bu gösteriye sadece izleyici değil, aynı zamanda yardımcı oyuncu olmak gerekiyor. Sabrın en yüksek seviyeye ulaştığı anlar, benim için bu çocuklarla kurduğum bu tür ‘öngörülemez protokol’ları anlamaya çalışırken gerçekleşiyor.

Yeni Algoritma: Sevgiyle Kusurları Kabul Etmek

Benim tahminim, artık hayatın mükemmel bir algoritma değil, yüzlerce küçük, bazen anlaşılmaz girdinin sürekli olarak birbirine çarptığı, sıcak ve bazen de kaotik bir süreç olduğu. Ve bu süreçteki en güzel çıktı ise, benim de farkında olmadan benimle birlikte oluşan anılar. O bitmeyen görevler, o uyku kaçırmalar... Bunlar artık birer engel değil, bu maceranın zorunlu ekipmanları.

Belki de aradığımız o 'düzen', dışarıdaki büyük bir matematiksel formülde değil de, tam da bu üç yaşındaki çılgınlıkla dans ederken bulduğumuz o anlık, nefes kesen uyumda gizli. Ve bu uyum, her şeyin yolunda gitmesiyle değil; tam tersine, her şeyin tamamen yolunda gitmemesiyle oluşuyor. Ve bu kabul, sanırım anne olmanın en büyük, en zorlu ve en mucizevi sabır egzersizi. Şimdi gidip, bu seferlik kurduğumuz o garip yapıya bir övgü yazmalıyım. Çünkü bir sonraki kaos geliyor ve ben hazırım.