Koşuşturmacanın Ötesi: Bir Annelik Günlüğü

#annelikgünlüğü-rastlantısallık-büyüme

Tesadüf Sanat Değil, O Mucizevi Anların Filtresiydi Sanki

Bazen geriye dönüp baktığımda, o anların ne kadar da kaotik bir karmaşanın sonucu olduğunu görüyorum. Sanki hayat, bizim "plansız" dediğimiz şeylerin, aslında en mükemmel koreografiye sahip olanlarıymış gibi. Özellikle bu iki küçük kaosu benimle birlikte bu maceraya atılan herkese bu yazıyı yazıyorum. Benim için bu süreç, her zaman olduğu gibi, bir tür büyük sabır egzersiziydi. Ama biliyor musunuz, bazen o sabrın bile bir nedeni var, değil mi?

Eskiden, bu kaosu yönetmeye çalışırdım. Sanki her şeyi bir yere oturtmalıydım; "Bugün bunu yedik, yarın şunu yapacağız, sonra uyumalılar" gibi doğrusal bir çizgi çizmeye çalışırdım. Sanki mükemmel bir akış vardır ve ben o akışa uyum sağlamam gereken o ince ayarı bulmam gerekiyormuş gibi. Bu yetiştirme macerasında, her şeyin bir senaryosu olmalıydı diye bilinçaltımda taşıdığım o eski yanılgı vardı sanırım. Her şeyin bir "doğru" yolu vardır diye inanıyordum.

Ama sonra bu iki enerji topuyla karşılaşıyorsunuz. Bir sabah, bütün sistem çökmüş oluyor. Bir yandan yere serilmiş oyuncakların arasında bulduğum, geçen hafta yapmaya çalıştığımız tahıl karışımından olmuş bir şeyler var, diğer yandan da bütün öğleden sonra boyunca bizi bir gölge gibi takip eden, "Bu neden bu kadar bulaştı?" diye düşündüren bir ayak izi. Eğer bunları bir bütün olarak görmeye kalkışsaydım, sadece felaket görürdüm. Ama filtreyi değiştirince... İşte o zaman, bu rastgele olaylar zinciri, sanki o anki ruh halimizle birleşmiş ve o mükemmel, bütünsel tablo ortaya çıkıyor.

Kontrol Yanılsamasıyla Vedalaşmak

Sanırım benim en büyük yanılgım, kontrol edebileceğimi sanmamdı. Kontrol, bu yaşlarda bir illüzyondan ibaret. Sabahki o parlak planlar, öğlenki o yıkımın ardından gelen gerçeğe ulaşınca toz oluyor. Ben bu tozlu gerçeği, "Bu da hayat böyle işte," diye kabullenmek zorunda kalıyorum. Ve bu kabullenme süreci, aslında en büyük öğrenim oluyor.

Bu rastgele parçalar – bir sonraki düşen kule, sebzelerin beklenmedik rengi, aniden başlayan o yüksek sesli kahkaha – onlar benim için artık sadece "engel" demek değil. Onlar, o büyük resmi oluşturan tuğlalar. Eğer o enğınık, beklenmedik olanlar olmasaydı, bugün bu anın kıymetini bilemeyecektim.

Koreografiye Teslimiyet

Artık anlıyorum ki, bu hayatın ve özellikle de bu anne olmanın koreografisi, bizim bilinçli olarak çizdiğimiz çizgilerle değil; anlık tepkilerimizle, o beklenmedik kriz anlarıyla ortaya çıkıyor. Bir sonraki kriz anında, derin bir nefes alıp o kaosu yargılamak yerine, sadece o anki parçaları kabul ediyorum. "Tamamdır," diyorum içimden. "Bu parçalarla da bu güzelim bir hikaye çıkacak." Ve o an geldiğinde, o kaos, en saf sanat eserine dönüşüyor. Ve ben, bu kaosu yaşayan, nefes alan, üzerindeki her türlü lekeyle birlikte bu maceranın parçası oluyorum.