#annelikkaosu

Bazen düşünüyorum da, hayat gerçekten de bir süspansiyon sistemi gibi değil mi? Ya hepimiz, o mükemmel ayarı bulmaya çalışıyoruz da, sistemin kendisi sürekli değişiyor ki biz asla ayak uyduramayalım diye mi? Özellikle de bu üç yaşındaki iki enerji santraliyle aynı evde yaşıyorsan, "kontrol" kelimesi lüks bir kavram gibi geliyor kulağa. Ama yine de deniyoruz işte; o kaosu anlamlandırma çabası, belki de benim içsel egzersizim bu.

Bu son birkaç haftadır kendimi sürekli olarak "arızalı bir makineyi tamir etmeye çalışan bilge mekanik" modundayım. Çocuklarımın bu bitmek bilmeyen, beklenmedik talepleri... Bir an sanki her şey yolunda gider gibi hissediyorum, o yumuşak geçişlerle ilerliyoruz diye. Ertesi an ise sanki kış ortasında, engebeli bir yolda sürüklenen bisikletin havasız tahrik sistemi gibi oluyor her şey. Buradaki zorluk, bu iki uç nokta arasındaki o ince çizgiyi bulmak.

Kusursuz Süspansiyonun Mucizesi: Annelik Versiyonu

İyi bir süspansiyon sistemi, darbe aldığında onu emer, yol tutuşunu korur. Aynı şeyi burada da yapmaya çalışıyorum galiba. Sabahın erken saatinde başlayan o ilk "maceranın" vuruşu oluyor bu. Birinden düşen bir oyuncağın sesi, diğerinin aniden ortaya çıkardığı o evreni altüst eden hayal gücü... Bunlar benim için sürekli gelen o öngörülemez yol darbeleri.

Eğer bu sistemi iyi ayarlayabilirsem, yani o ani çığlıkların, oyunun ortasındaki "bunu almalısın!" nidalarının titreşimini vücudumla değil, bilinçle karşılayabilirsem, o kaosa kapılmam. Sanki tüm bu girdi, en sonunda bir sonraki hareketime değil, daha çok o anın geçmesine neden olan küçük bir enerji dönüşümüne hizmet ediyor gibi oluyor. Bu, tamamen kabul etmeyi gerektiriyor; her şeyin mükemmel bir doğrusal çizgi üzerinde gitmesi gerektiği yanılgısından vazgeçmek.

Artılar ve Eksiler Tablosu (Kendi Kendimi Değerlendiriyorum)

Bu kaotik ritme adapte olmanın hem inanılmaz getirdikleri var hem de bazen beni gerçekten tüketen kısımları. Kendi kendime bu durumu bir tür "kullanım incelemesi" gibi gözden geçirmek lazım sanırım.

Artıları (Sistemin Devam Etme Nedenleri):

• Her sabah farklı bir senaryo ile uyanmak. Bu, en iyi egzersiz programı oluyor sanırım, çünkü vücut asla aynı tepkiyi vermiyor.
• Beklenmedik çözümler üretmek zorunda kalmak. Dün akşam mutfak tezgahının üzerindeki bir şey, bugün öğle uykusundaki o anlık uyarı sayesinde ortaya çıkan harika bir oyuncağa dönüşebiliyor. Bu, yaratıcılık için mükemmel bir baskı unsuru.
• o anki o tarifsiz, kahkahaya boğulmuş sevgi hali. Bu, tüm bu titreşimlere rağmen bizi birbirimize bağlayan o mükemmel amortisör görevi görüyor.

Eksileri (Sistemi Yeniden Kalibre Etme Gerektiren Kısımlar):

• Bu sürekli "acil durum modu"nda kalmak. Bazen en basit görevler bile, sanki gezegensel bir hizalanma gibi baskı altında hissediliyor.
• Uyku tahmini yapmaya çalışmak... Bu, en dirençli olan kısmı. En iyi ayarı bulsam bile, sistem yine beklenmedik bir frekansta beni uyandırıyor.
• Ve tabii ki, bazen o ani gerilim altında, "Bu benim kontrolümde mi?" diye kendimi sorguluyorum.

Sonuç olarak, sanırım bu sistemin amacı kusursuz bir sürüş sağlamak değil. Bu aksine; sürekli iniş çıkışlara dayanıklılık kazanmak, her şoktan sonra tekrar dengeye ulaşma pratiği yapmak. Ve bu kaostan çıkan şey, benim henüz tam olarak tanımlayamadığım ama kesinlikle var olan o tanıdık, yorgun ama bir yandan da tarifsiz huzur duygusu. Şimdi gitsek, çünkü o ikinci mini maceranın alarmını çalmaya başladı.