Koşuşturmacanın Ötesi: Bir Annelik Günlüğü

Bu Kaostan Sevgiyle Geçiyor: Üç Yaşın Mucizeleri

Koşuşturmacanın Ötesi: Bir Annelik Günlüğü

Bursa’da, benim evim dediğim bu dört duvarın içinde yaşananlar bazen bilim kurgu filmlerinden farksız geliyor kulağa. Sabahın altısında başlayan o siren sesiyle uyanmak... Sanki her sabah görev dağılımı yapılmış ve benim görevim, iki üç yaşındaki bu iki çılgın enerji santralinin tüm isteklerini yerine getirmek. Benim yaptığım şey, tam zamanlı bir anne olmak; ki bu, maaşlı bir işten çok daha fazla fiziksel ve ruhsal dayanıklılık gerektiriyor sanırım.

Geçen günlerde kurmaya çalıştığım oyunla ilgili bir küçük başarısızlık yaşadık. Birkaç hafta önce, üzerlerinde boya lekeleri olan eski bir kutu ve birkaç tahta parçasıyla, onların gözünde binlerce oyuncağa dönüşecek o "özel" sahneyi yaratmıştım. Planım basitti: basitçe ince motor becerilerini geliştirecek, doğal malzemelerle yaratıcılığı tetikleyecek bir şeyler üretmek. Malzemeler doğaldı, emek de benim üzerimdeydi. Ama üç yaşındaki bu iki eleştirmen için, sahneye koyduğum o en mükemmel deneme bile, sanki dünyanın en büyük eseriymiş gibi karşımıza çıkıyor. Ya da tam tersi, birkaç dakika sonra onu dünyanın en sıkıcı, en gereksiz şeyiymiş gibi ilan edebiliyorlar. Bu döngü, tahammül ve anlayış gerektiriyor.

Kaosun Anatomisi: Bir Günlük Kronik Kayıtlarım

Bir günün akışı nasıl oluyor bilmiyorum artık. Bir sonraki aktivite, önceki aktivitenin tamamen unutulmasıyla başlıyor. Şu anki görevlerim listesi (yani benim zihnimdeki o sonsuz görev listesi):

  • Beslenme Maratonu: Sebze püresi yapma denemelerim, onların burnunu tutma operasyonu. Bu doğal beslenme denemeleri, sanki her seferinde bir kimya deneyi gibi geçiyor. Onların mükemmeliyetçiliği ile benim "biraz daha tatlandırabiliriz" yaklaşımım arasında ince bir gerilim var.
  • Enerji Atölyesi: Sürekli hareket halinde olmak. Bir odadan diğerine geçtiğimizde, vücutları sanki GPS bağlantısı kopmuş bir balon gibi istenilen noktada olmuyor. Bu, aynı zamanda benim de sürekli harekette olmam gerektiği anlamına geliyor.
  • Dilbilgisi Kursu: Sürekli bir şeyler anlatıyorlar; sanki bu dünyada olup biten her şeyi onlar keşfetmiş, her şeyi bilmiş gibi. Ve benim görevi de bu vücut diliyle ya da bazen de üç kelimelik spontane romanlarla kurdukları bu iletişim köprüsünü kurmaya çalışmak oluyor.

Bu durum bazen gerçekten de beni yıpratıyor. "Bu kadar mı kolay olmalı bu anne olmak?" diye soruyorum kendime. Ve sonra, tam da en büyük çığlıkların arasında, beklenmedik bir anda duruyorlar. O an geliyor; sanki bulmuşlar da anlatacakları en güzel sırrı çözmüşler gibi, gözleri kocaman açılmış oluyor. Ve sonra o sıcak gülümseme… O an anlıyorum ki, tüm bu gürültü, tüm bu koşturmaca, benim için kurduğum o büyük, sevgi dolu sahnenin sadece arka plan sesiymiş.

Bu eşsiz, bazen de çılgınca macera, benim için bir görevden çok bir yolculuk. Kusurlarıyla, en dağınık halleriyle kucakladığım bu dönem, en değerli "benim" hikayem oluyor. Ve sanırım bu yüzden, bu kaostan büyük bir dinginlikle geçiyor.