Koşuşturmacanın Ötesi: Bir Annelik Günlüğü

Kaosun Ortasında Huzur Bulmak: Üç Yaşın Mucizeleri

Bazen düşünüyorum da, bu sabah uyanışımızla birlikte başlayan bu ritüel hiç mi bitmeyecek? Yoksa bu, yaşamın doğal akışı mı, yoksa benim üzerime düşen bu bitmeyen görevin bir parçası mı? Sabahın erken saatlerinde, Bursa’mızın o tanıdık dinginliği üzerimize çökmüşken, bizim küçük imparatorluğumuzda savaş başlamış oluyor. Çünkü benim üç yaşındaki iki küçük maceraperestim var ve onlar, uyku saatlerini birer protokol ihlali gibi görüyorlar.

Bu sabahki 'uyanma' anı, bir düşmanın ön ayaklarının görülmesi gibiydi. Sanki bütün ev, bütün vücutları, bütün o çılgın enerjileriyle sanki büyük bir projeyi başarıyla tamamlamış ve şimdi bunun gösterisini yapmaya karar vermişlerdi. Birini yere yatırmak, diğerini ise sanki dünyadaki en önemli sırrı çözmüş gibi gözlerinin içine bakıp omuzunda tartışmayı başlatmak... Bu, sabır egzersizimin en üst seviyesi sanırım. Eğer sabır bir kas olsaydı, şu anki kas gücüm olimpiyat düzeyinde olurdu.

Doğal Beslenme Denemeleri ve Kıtlık Krizi

Geçenlerde, bütün o "anne olmanın zorlukları" yazan blogları okudukça, sanki herkesin bu süreci çok daha kolay yönettiği hissine kapılıyordum. Sanki benim evimde, her şey planlı, her şey mükemmel bir dans gibi ilerliyor. Oysa bizim mutfaklarımızda bazen bir bilim kurgu filminin çekimindeyiz. Doğal beslenme deniyoruz; mevsiminde, kendi yetiştirdiğimiz (ya da öyle hayal ettiğimiz) sebzelerle uğraşıyoruz. Bu sebzeler, küçük bir kaşıkla bile büyük bir dirence sahip olabiliyor.

Örneğin, geçen gün o minik brokoli çiçeklerini büyük bir sanat eseri gibi sunmuştum. Benim için mükemmel bir renk paletiydi. Onlar için ise, sanki bilinmeyen bir gezegenden gelmiş, yenmeyecek bir yabancı maddeydi. "Bu ne?" diye bakışları, benim o anki tüm özenimi bir anda silip süpürüyordu. Ve o an anlıyorum ki, beslenme konusunda en büyük mücadele, malzemelerle değil, bilinmezlikle savaşmak oluyor.

Oyuncaklar ve Hayal Gücünün Gücü

Ama bu zorluklar, kaosuun ötesindeki güzellikleri doğuruyor. Eğer bir gün elimizde sadece birkaç kumaş parçasıyla oynamazsak, bu enerjiyi nereye yönelteceğiz? Bu yüzden basit ev oyuncakları yapımı benim için sadece bir hobi değil, aynı zamanda bir hayatta kalma stratejisi. Bir battaniye, bir sürü çöpünden geçen parçalar ve bolca hayal gücüyle, bütün bir korsan gemisi ya da uzay aracı yaratabiliyoruz.

Bu oyun sırasında gelen o kısa anlar var ya, "her şeyi anladım, neden bu kadar mükemmel oldu bu?" dediğim anlar. Onlar uyurken sessizliğin o derin, kutsal halini yaşamak, günün bütün öfkesini ve gerginliğini temizliyor. Sanki evdeki kaosu bir kenara bırakıp, kendi iç huzuruma çekilebiliyorum.

Bu koşuşturmaca, bazen bir marathon bazen de bir sürati yüksek bisiklet yolculuğu. Ama bu yolculukta yanımda olan iki küçük hayat, bu çileye katlanılabilir kılınan en büyük neden. Ve bu karmaşanın içinde, benim de ait olduğum bir yer var; anne olarak, bu mucizenin bir parçası olarak.