#günlük-yaşam

Koşuşturmacanın Ötesi: Bir Annelik Günlüğü

Bazen düşünüyorum da, acaba bu varlıklar doğarken bilinçli bir karar mı veriyorlardı yoksa sadece şans eseri bu maceraya düşmüşler mi? Üç yaşındaki iki küçük enerji santralinin ortasında kaldığım bu hayat, sabah güneş doğmadan başlamış öğle uykusuyla devam eden büyük bir doğal olay örgüsü. Benim için günler; "Ne oldu, şimdi ne olacak?" sorusunun sürekli dönüp dolaştığı, yüksek sesli bir senfoniden ibaret. Ve ben bu senfoninin ortasında, hem dinleyici hem de enstrümanlardan biriyim.

Bu sabah da klasik bir operayla uyandık. Birincisi, mutfak zeminindeki kırmızı boyayla kendisini ifade ederken, ikincisi ise sabah kahvaltısının malzemesi olan yoğurdun kıvamını bilimsel olarak inceliyordu. Yani, benim için sakin bir başlangıç varken onlar için tam teşekküllü bir doğa gezisi vardı. Oysa ben, sanki bütün bunların ihtişamını öngörmüş gibi, sakin bir filtre kahveyle pencere kenarında oturmuş, günün ritmini bekliyordum. Bu beklenti benim lüksüm sanki; onlar için her an bir sonraki büyük macera, ya da en azından potansiyel bir kriz anı demek.

Evdeki Küçük Bilim Merkezi ve Kaos Yönetimi

Geçenlerde, malzemelerle oynama meselesi üzerine bir şeyler üretmeye karar vermiştim. Hani şu, doğadan gelen basit malzemelerle bir şeyler yapıp geliyorum ya. İşte tam da bu ruh haliyle, onların oyuncağı olmayan ama benim "sabır egzersizi" olarak gördüğüm o malzemelerle uğraşmaya çalışıyordum. Bir yandan da onları bu keşif yolculuğunun parçası yapmanın yollarını arıyorum. Ama inanın bana, üç yaşındaki bir çocuğa "Bak bu yapıştırıcıyla şunu yapabiliriz" demekle, üç yaşındaki bir çocuğun o yapıştırıcıyı ayaklarıyla hareket ettirerek buluşmasının arasındaki uçurum çok büyük.

Bazen düşünüyorum da, biz yetişkinler bu kadar düzenli bir dil ve beklenti ağıyla hareket ederken, onlar bizim gibi düşünüyorlar mı? Hayır. Onların dünyasında her şey anlık bir kararla oluyor. Bir anda yere düşmüş, ilgi odağı olmuş olan o taş parçası bile onun için binlerce yıllık bir keşif ögesi. Bizim bilinçaltımızda "bu sadece taş" diye geçse de, onların dünyasında o kaya parçası bir dağ oluşumunun zirvesidir. Ve ben, bu iki farklı evrenin arabulucusu olmak zorunda kalıyorum.

Listelerle çözmeye çalıştığım şeyler var aslında. Benim için bu, bir tür kooperatif çalışma gibi:

• Gündelik Rutinler: (Bunlar hep çatışmalı başlıyor.)
• Beslenme Deneyleri: (Her öğün ayrı bir biyolojik savaş alanı.)
• Oyun Zamanı: (Burada ise her şey serbest bırakılmış, kaotik bir sanat eseri ortaya çıkıyor.)

Ve ben bu tabloyu ören sanatçı oluyorum. Herkesin beklediği gibi, sakin bir anne portresi çizmek yerine, ben Bursa'da yaşam mücadelesi veren, sabrın sınırlarını sürekli zorlayan bir savaşçı olarak hayatımı sürdürüyorum. Ve bu, bilinçli olarak seçtiğim bir görev gibi geliyor artık. Bu sesler, bu dağınıklık; bunlar benim için de bir tür ritüel oldu. Ve inanılır şey, bu kaostan kopup gelip, "Bugün harika bir gün geçirdik," diyebilmek. İşte benim maceram bu.

TAGS: annelik, bursa, günlük yaşam, sabır egzersizi