Koşuşturmacanın Ötesi: Bir Annelik Günlüğü

O Saçmaların Ortasında Bir Nefes Molası: Annelik Bir Bilim ya da Sanat mı?

Merhaba sevgili okurlar, koşuşturmanın ötesindeki bu küçük köşeye yine sığındım. Bursa'nın bu güzel kasvetine rağmen, evin içi bazen zamanda yolculuk yapmış gibi geliyor. Sanki bir doğa bilimleri laboratuvarındayız da, deneylerimizi başarıyla tamamlamanın eşiğindeyiz. Ya da belki de tam tersi; başarısız bir volkanik patlama anında takıl kalmış gibiyiz. Neyse ki, her şey olması gerektiği gibi geçiyor (olması gerektiğini düşündüğüm kadarıyla).

Geçtiğimiz birkaç gündür, özellikle de o üç yaş sendromu tam gazdayken, bu "rastgelelik" denen olayın en yoğun halini yaşıyoruz. Çocukların enerjisi, bazen benim o en ince sabır tellerimi bile zorluyor. Sabah uyanışından itibaren başlayan bu büyük operasyon, bazen de gökyüzündeki bir bulutun hareketinden farksız. Hiçbir öngörülebilir bir desen yok. Bir an yerde sürünerek düşen o en sevdiği oyuncakla olan büyük dramatik sahne, diğer an ise pencereden dışarıdaki bir karıncanın varoluş mücadelesini inceleme seansı. Bunların hepsi, aynı anda, aynı yoğunlukta yaşanıyor.

Her Şey Bir Deneyin Parçası

Bu durum, benim için tamamen yeni bir bilim dalına dönüşmüş durumda: Uygulamalı Kaos Yönetimi. Ve ben bu deneyin merkezi insanıyım. Dün mesela, öğleden sonraki o klasik "bütün oyuncağımız yere düşüp, yere düşen her şeyin benim suçum olduğu" senaryosuna tanık olduk. Bu protokol gereği, her objenin durumu sorgulanıyor, her çatlağın nedeni araştırılıyor ve nihayetinde, evin tozunu alma görevi benim görevime ekleniyor. Bu bir döngü. Tamamen döngüsel ve sürekli tekrarlanan bir performans sanatı.

Ama bu döngüyü sürükleyen şeyin altında, inanılmaz bir güzellik yatıyor. Bu kesintiler, bu bağırmalar, bu yere yapışıp kalma halleri... Bunlar, sanki o anlık enerji patlamalarının, bilinçaltımızdaki o saf, filtrelenmemiş ifade biçimleri gibi geliyor bana. O an, bütün yetişkin sorumluluklar, sosyal kurallar, geçmişteki tüm bilgiler çöpe atılıyor ve geriye kalan sadece saf, üç yaşındaki bir varlığın dünyaya mesaj vermeye çalışması kalıyor. Ve bizim görevimiz, o mesajı çözmeye çalışmak oluyor.

Kitaplık Gibi Bir Zihin

Bazen düşünüyorum da, bu kadar rastgele görünen olaylar zinciri, aslında bir nevi kendi içimizdeki bilgileri dışarıya yansıtıyor. Sanki bu iki minik vücut, bizim gardımızdaki bilinçaltımızın en hareketli, en saf haliyle birer mikrokosmos gibi. Bir sonraki patlama, bir sonraki ani sessizlik ya da bütün gün süren o "yemekle barışma" töreni bile, bu büyük tabloya bir girdi sağlıyor.

Bu yüzden, bazen o büyük projelerden, uzun vadeli doğal beslenme planlarından veya mükemmeliyetçi temizlik takıntılarından uzaklaşıp, sadece bu anlık geleneğine teslim oluyorum. Bu tesadüfi, kaotik ve bazen de aşırı derecede komik olan bu akışa. Çünkü bu kaosun ortasında, o tanıdık, derin ve sarsılmaz sevginin var olduğunu bilmek… İşte benim için en büyük araştırma sonucu bu. Ve bu, her gün yeniden yazılan bir manifesto.

Akşam gelince ve her şey yere serilip, bütün parçalar yerine oturduğunda, sanki biz de bu çılgın tiyatro oyununun en başarılı gösterisini vermiş gibiyiz. Ve bu, zaten başlı başına bir zafer değil mi?

Sevgiyle ve biraz da ayaklarımı yere basarak kalın, Elifşan