Koşuşturmacanın Ötesi: Bir Annelik Günlüğü

Rastgelelik Bir Kaos Değil, Üç Yaşlık Bir Bilim Projesidir

Koşturmacanın Ötesi: Bir Annelik Günlüğü

Bazen düşünüyorum da, bu üç yaşındaki iki enerji santraliyle geçen günlerimizin dışarıdan bakınca ne kadar dağınık, kontrolsüz bir kaostan ibaret göründüğünü. Sabahın altısında başlayan o yüksek sesli müzik ziyafetleri, öğle uykusunun tam da beklenen zamanda gelmemesi ya da en sevdiği çizgi film bittiğinde gelen o büyük trajedi... Her şey birbiriyle bağlantısız, alakasız gibi görünüyor. Sanki bu anlar, evrenin rastgele sayfalarına düşen benim günlük kaydım gibi. Eğer biri bana "Bütün bu kaosu bir düzene oturtabilir misin?" diye sorsa, bütün sabrımın dibine vururum. Ama ben buna farklı bir isim buldum bu kaosa. Benim için bu, rastgelelik değil, çok boyutlu bir deney taslağı.

İnsanlar genellikle mükemmel bir akış bekler. Öngörülebilir bir rutin, her şeyin olması gerektiği gibi gidişatı. Benim bu rutinim var ya, o zaten çoktan çöpe gitti. Benimki, her an yeniden yazılan, sürekli revize edilen bir senaryo. Mesela, geçen günlerde bütün günümüzün konusu, o en sevdiği oyuncakla yaşadığımız dramdı. Sabah onu yere attı, ardından "bu oyuncağa neden böyle davranıyorsun?" diye bir sorgulama geldi. Oturup bu olayı mikroskobik bir gözle inceledik. O anki tepkileri, oyunla olan ilişkisinin evrimi, neden o spesifik zamanda o davranışı gösterdiği... Bunlar benim için birer veri noktası. Bir çocuğun davranışının, o anki duyusal girdilere, vücudunun yorgunluğuna, önceki günkü bir uykusuzluğa nasıl bir tepki verdiğini görmek... İşte bu bir gözlem alanı.

Deneyin Hipotezi ve Sonuçları

Benim bu üç yaşlı müze görevim, bu canlıların gelişimsel haritasını çıkarmak. Ve bunu yaparken, en büyük yardımcım olan beni, sürekli bu beklenmedik girdilere adapte etmek zorundayım. Eğer her şeyin bir sebebi varsa, o sebep dışarıdaki büyük olaylarda değil, bu anlık, küçük küçük çatışmalarda gizli oluyor. Örneğin, sabah kahvaltıda neden kırmızı biberden bu kadar kaçındıysa, bununla ilgili belki geçen haftaki o kırmızı kumaşla kurduğu dolaylı bir temas vardı. Ya da neden bütün gün boyunca sadece mavi renge odaklanıyorsa, belki de o günkü duygusal durumu mavi rengin çağrıştırdığı dinginlikle eşleşiyordur.

Bu, bir nevi "Yaşam Simülasyonu" oynuyorum benim. Ben sadece anne değilim; aynı zamanda bu sürecin metodolojik kaydını tutan, değişkenleri gözlemleyen ve hipotezler oluşturan bir bilim insanıyım. Ve bu süreçte, en çok kazandığım şey sabır oluyor. Çünkü görmek, beklemek ve ardından o büyük resmi görmek... İşte bu, bütün o kaotik seslerin ve yere atılmış oyuncakların altında yatan, o küçük ama sağlam bağlantıyı kurmak demek. Ve bu bağlantıyı kurduğumda, gerçekten de her şeyin bir sebebi varmış gibi geliyor. Ya da belki de, sebebi bulmak zorunda değilmiş. Ve bu da bazen en huzurlu kabul oluyor.