Koşuşturmacanın Ötesi: Bir Annelik Günlüğü

#günlük-hayat

Bu Evdeki Büyük Mucitler ve Sürekli Yenilenen Görev Listesi

Merhaba sevgili okuyucularım. Benim gibi bu koşuşturmacanın ortasında olup da bazen 'Bu mucize nasıl oluyor da oluyor?' diye düşünen bir annenin kaleme aldığı bu satırlara hoş geldiniz. Eğer siz de benim gibi, üçüncü yaş sendromunun tam ortasında olup sürekli olarak yeni bir maceraya atılan, aynı zamanda dağınık malzemelerden bir şeyler üretmeye çalışan biriyim, o zaman bu yazıyı büyük ihtimalle benimle aynı anda yazıyorsunuzdur. Çünkü biliyor musunuz, bu ev dediğimiz yer, artık bir yaşam alanı olmaktan çok, yüksek tempolu bir araştırma ve geliştirme laboratuvarına dönüştü. Ve biz de bu projelerin en istekli gönüllü üyeleriyiz.

Geçen gün yine o bildiğimiz rutin başladı. Sabahın erken saatleri, benim için kahve ritüelinin kutsal olduğu zamanlar; onlar içinse 'uyanma ve keşfetme çağı'nın başlangıcı. Burası Bursa’nın o sakin sabahları olsa da, bizim evimizde sanki bir volkanik patlama öncesi gerilim var diyebilirim. İkisi birden aynı anda bir şeyler istiyor. Bir tanesi yere düşen kendi kendine kurduğu kuleyi yıkıyor, diğer tanesi ise annenin elindeki o parlak, potansiyel olarak tehlikeli nesneye odaklanmış durumda. Ve ben işte o an, "Tamamdır bakalım, bu seferlik kurtulacağız," moduna geçiyorum.

Görevler ve Malzemeler

Onların yaratıcılığına yetişmeye çalışmak, benim için bazen bir tür meditasyon haline geliyor. Çünkü aslında onların istekleri, ne kadar da basit bir yapıya sahip oluyor. Birkaç ay önce, plastik oyuncakların sıkıcılığına yenik düşmüştük. İşte bu noktada, büyük bir kurtuluş sinyali geldi: "Anne, yine o eski şeyleri bulalım!" dedi bir tanesi. Ve benim aklıma geleni her şey geldi: kuru fasulye, büyük boy mandalinaların kurumuş kabukları, birkaç eski kağıt rulo, hatta o çok sevmediğim ama doğanın güzelliği diye düşündüğüm kuru dallar...

Ve böylece başladı, o yine harika bir oluşumun doğuşu. Onlar için bu, dünyanın en gelişmiş bilgisayar oyunu olabilir. Benim için ise, bu malzemeleri doğru bir düzene sokma ve böceklenme tehlikesi yaratmadan bir araya getirme sanatı. Sürekli bir denge kurmak gerekiyor. Bir yandan da, "Bu kağıt ruloların içine bu çubukları sokarsak, sanki dinozorun nefesiymiş gibi bir ses çıkıyor," diye bir senaryo geliştirirken, diğer yandan da "Ya bu kaseyi yere düşürürse, o kadar sabırla toplayabilirim ki," diye kendi kendime konuşuyorum.

Bu süreçte öğrendiğim en önemli ders şu oldu: Mükemmeliyetçilik, bu kaosun düşmanıdır. Eğer o an mükemmel bir oyun kurmaya çalışırsanız, her şey sizi sabote eder. Hayatta kalmayı, gürültü çıkarmamayı ve en önemlisi, sevgiyle yaklaşmayı başardığınız an, en güzel gösteriye tanıklık ediyorsunuz. Bazen sadece o anın sunduğu o çılgın enerjiyi kabul etmek gerekiyor. Kirli eller, dağınık odalar ve bitmeyen sorular... Bunların hepsi, bu küçük maceranın değerli bedelleri. Ve ben bu ödemeyi, kocaman bir gülümseme ve "Bakın, yine ne kadar da yetenekliler," diye düşünebilme ayrıcalığıyla ödüyorum.

Akşam oluyor ve o çılgınlık yavaş yavaş, günün sonunda gelen o tatlı yorgunluğa dönüşüyor. Yarın yine aynı oyun başlayacak, ama en azından bu akşam, bu küçük ekibin günün görevlerini tamamlamış olma huzuru var.

Hepinize bu kaosu gülümseyerek karşılayabileceğiniz, enerjik bir akşamlar dilerim.

Koşuşturmacanın Ötesi'nde kalın.