Koşuşturmacanın Ötesi: Bir Annelik Günlüğü

#gerçekçilik

İş Hayatında Denge Bulmak: Benim Tanımım Bu Değil Galiba!

Merhaba sevgili okuyucularım ve bu çılgın maceranın ortakları.

Buraya yazmaya ilk geldiğimde, belki de en büyük yanılgım buydu: "İş-Yaşam dengesi." Bu ifadeyi okuyup da, benim gibi bir anneye bunu söylemeleri... sanki bir fincan çayda mükemmel ısıyı yakalamak gibi bir hassasiyet bekliyorlar ya, işte o tam da benim hayatımın en absürt komedisi bu. Sosyal medyada gördüğüm o filtreli, güneşli, mükemmel kahveyle beraber çalışanların karelerine bakıp da, "Ah, benim de böyle bir işim var galiba," diye iç geçiriyorum. Fakat benim "işim", üç yaşındaki iki enerji santralinin aynı anda beni dünyanın merkezi ilan ettiği bir sahne. Ve ben bu sahnenin hem oyuncusu hem de prodüksiyon ekibiyim.

Herkesin kulağına gelen o "iş-yaşam dengesi" kavramı, sanki iki ayrı kutup arasında mükemmel bir denge kurmayı gerektiriyor; biri mesai, diğeri dinlenme. Sanki anne olarak görevimi kusursuz yapıp, ardından sanki tamamen farklı bir kişiliğimle, tamamen ayrı bir dünyadan geliyormuşum gibi davranmalıyım. Benim dünyamda ise bu iki kutup birbirine öyle sıkı sıkıya bağlanmış ki, ayrılmaya kalkınca bütün sistem çökmüş oluyor. Sabah 06:00'da başlayan benim görevim, öğle uykusu alarmında devam ediyor, akşamüstü enerji patlamasıyla zirve yapıyor ve gece yarısına doğru, ertesi günün toplantılarını zihnimde kuruyorum.

Bu Benim Çalışma Alanım

İşimi tanımak zor. Ben bir üretkenlik uzmanıyım, bir sanat terapistiyim, bir diyetisyen yardımcısıyım, aynı zamanda da en büyük güvenlik görevlisiyim. Bir yandan da yeni bir sebze püresi tarifi deneniyor; bu tarif, kimyasal bir deney kadar sürprizlerle dolu oluyor. Bir yandan da yarınki günü planlıyorum ki, o anki kaostan bir sonraki kaosa geçerken paniklemeyeyim. Bu kaotik yönetim becerisi, benim mesleğim oldu artık.

Önceki dönemlerde, özellikle de yeni bir şey deneyeceğim anlarda, mükemmeliyetçiliğin beni tüketmesine izin veriyordum. "Bu oyuncağı mükemmel yapmalıyım," ya da "Bu yemeğin rengi Instagram'a yakışır olmalı," diye kendimi zorluyordum. Sonra gelen o gerginlik, bütün süreci bir yükümlülük haline getiriyordu. Ama sonra kendime şunu söyledim: "Burada mükemmeliyet değil, varoluş var."

Kusurlu Mucizeyi Kucaklamak

Ve o zaman, sanki bütün o gergin duvarlar yıkılıyor gibi, durumu kabul etmeye başlıyorum. O gün kurduğum oyuncak tren, parçalanmış olabilir. O gün denediğim tarif, sadece iki çatal dolusu oldu. Ve bu tamamen sorun değil. Çünkü bu parçalanan, bu aceleyle yapılan şeyler, benim çocuklarımla olan etkileşimimin doğal yan ürünleri. Bu, bir "başarı" veya "başarısızlık" değil; bu, sürecin kendisi.

Bu benim için bir tür meditasyon gibi geldi aslında. Mükemmel bir denge kurmaya çalışmak yerine, o anki kaosa uyum sağlamayı öğrendim. Akışa izin vermek. Sabahın erken saatlerindeki o sessizlik, büyük bir lüks değil artık; o benim "sıfırlama düğmem". Ve bu sessizlikte kendime iyi bakabiliyorsam, diğer kaoslarla savaşmaya enerjik başlıyorum.

Eğer siz de benim gibi, iki farklı rol arasında sıkışıp kalmış hissediyorsanız; lütfen kendinize şunu sorun: Şu an neyi mükemmel yapmaya çalışıyorum? Ve bu mükemmeliyet, gerçekten mutluluğuma mı hizmet ediyor, yoksa sadece dışarıdaki bir beklentinin gölgesinde mi kalmış? Bazen en büyük işimiz, bırakmayı öğrenmek oluyor. Kolay gelsin benim bu koşturmacaya!