Koşuşturmacanın Ötesi: Bir Annelik Günlüğü

#kaotik-günler

Bu Kaostan Sevgiyle Geçiyor: Her Gün Yeni Bir Maceraya Selam

Bazen düşünüyorum da, bu sabah kalkıp karşımda duran iki üç yaşındaki enerjinin tahliye vanalarıyla dolu bu küçük canavarların benim hayatıma bu kadar dağınık ve kaotik bir güzellikle adapte olması ne kadar sürecek diye. Ama sonra göz kapaklarımı açıp onları gördüğüm an, bu "Adapte Olma Süreci"nin aslında ben mi, yoksa onlar mı daha fazlasını yaşamak zorunda kalmış diye düşünüyorum. Yoksa bizler mi bu doğal hallerine uyum sağlamaya çalışıyoruz da, aslında uyum sağlayan onlar mı? Her gün aynı döngü, ama her döngü farklı bir oyun, farklı bir görev, farklı bir enerji tüketimi.

Görev Tanımı: Anne ve Süper Güçler

Eğer bu görevi bir iş olarak tanımlasaydık, sanırım maaş skalasıyla ilgili büyük bir anlaşmazlık çıkardı. Çünkü bu bir maaşla yapılabilecek bir iş değil; bu, ruhsal dayanıklılık egzersizi, biyolojik atık yönetim sistemi ve aynı anda üç farklı dili konuşmayı gerektiren çok disiplinli bir performans sanatı. Örneğin, öğle uykusu denen o mucizevi an gelmeden önce, evin üç köşesinde eş zamanlı olarak farklı senaryolar yaşanabilir. Birinde yere serilmiş kumaş parçasıyla inşa edilen kale, diğerinde mutfak tezgahının üzerindeki toz zerresi bile olabilir. Benim görevim, her ikisinin de potansiyelini görerek, en az hasarla durumu kurtarmak oluyor.

Geçenlerde geldiğimiz nokta tam olarak buydu. Altın rengi, her yere düşen saç teli, bütün o düşüşler ve sonra aynı anda "Bak anne, bu benim en güzel kalesim!" nidaları. Bir yandan da bu kalesin inşaat malzemesi olarak kullanılan o eski çoraplar, bir yandan da sabah kahvaltısından kalma yoğurt lekeleri... Bu malzemelerle nasıl birer başyapıt ortaya çıkarabildiklerini izlemek, sanki Picasso'nun ham maddeleriyle çalışmasına tanıklık etmek gibi. Ve ben, bu sanat eserinin hem en büyük hayranı hem de en büyük temizlik görevlisiyim.

Doğal Malzeme ve Sabır Egzersizi

Bu yüzden anne olmanın en büyük egzersizi bence sabır. Ama bu sabır, pasif bir bekleyiş değil; bu, o anın tüm seslerini, tüm ritmini sindirip, o kaosa kendi içinde bir dinginlik bulma pratiği. Bu, benim doğal beslenme denemelerime de benziyor aslında. Bitkisel bazlı bir yemeği denemek gibi; ilk başta dokusu, tadı ya da görsel olarak sizi şaşırtabilir. Sanki "Bu mu gerçekten ye insanlar?" diye düşünürsünüz. Ama o ilk lokmayı geçip, o uyumu yakaladığınızda, vücudunuz buna adapte oluyor ve ortaya çıkan tat katmanları, başlangıçtaki şaşkınlığa değiyor.

Bu çocuklar da benim için o ilk kaotik tadı temsil ediyor. Direnç var, alışılmışın dışında bir koku var belki, ama o uyumu yakaladığımda, o kucakladığımda, bütün o gürültüye rağmen varoluşun en saf halini hissediyorum.

Ve sonra o sakin an geliyor. Ya da gelmediğini düşünürsün, ama yine de bir köşe başında, sanki dünyayı kurtarmışçasına sessizce yanımda duruyorlar. Ve o kısa, değerli sessizlikler... İşte bütün yorgunluğa, bütün dağınıklığa değen anlar. Şimdi, bakalım o enerji tahliye vanaları yine hangi modda açılacak? Kahvemi dolduruyorum, çünkü bu maraton henüz bitmedi. Ama bu maratonun tadı, kelimelerle anlatılamaz bir tür huzurla dolu.