Koşuşturmacanın Ötesi: Bir Annelik Günlüğü

Kaosun İçindeki Melodi: Üç Yaşın Büyülü Kaosu

Merhaba sevgili okuyucularım, koşuşturmacanın ötesinden bir merhaba demek istiyorum size. Eğer bu sayfayı okuyorsanız, muhtemelen siz de benimle aynı karede yaşam mücadelesini veren, kahveyle ayakta kalmaya çalışan (ya da belki de sadece sakin bir köşede oturup her şeyi izlemeye çalışan) bir anne ya da sadece bu maceranın bazen de benimle aynı ritmde olduğunu düşünen bir ruhsunuzdur. Bursa’mızın bu güzel ritmi içinde, benim için gün, sanki hiç durmadan devam eden, birbirinden renkli bir oyunun ortasında olmak demek. Ve bu oyunun süresi, bizim küçük, üç yaşındaki yönetmenlerimiz tarafından belirleniyor.

Geçen günlerde düşünüyorum da, bu annelik denen şey, gerçekten de bir yaşam sanatı değil mi? Herkesin o mükemmel, filtrelenmiş karelerini paylaştığı o parlak sosyal medya gezegeninde bizler, tozlu, dağınık, göz altında morlukla hayatta kalma modundayız. Ve bu farkı benim bu köşemde, bu notlarda buluyorum sanırım. Burası, planların suya düştüğü, bütün o mükemmeliyetçilik çöküp gittiği yer. Benim için önemli olan, o mükemmel an değil; o anın gelmeden önceki, üç saat süren pazarlıklar, yere düşen bütün o oyuncakların eş zamanlı olarak birer vücut buluşması gibi birbirine dolanması ve ardından gelen o derin, huzurlu uykuya geçiş törenleri.

Geçen hafta boyunca süren o 'yemek seçimi' mesaisi örneğini versem mi? Sabah kalktım, en sağlıklı tahıl karışımını, anne olarak bütün gün araştırıp hazırlamıştım. Her şeyi hesaplamıştım: lif, vitamin, enerji dengesi. Çocuklar gelince sahneye çıktılar. "Bu değil," "Yeşil değil," "Renkli olsun," "Ama bu benim en sevdiğim gezegenin rengi değil!" Bu diyalog, sanki bir bilimsel tartışma gibiydi. Ve ben, o tahıl karışımını elimde tutarak, bir nevi elçilik diplomasisi yürütmeye çalışıyordum. Bir tarafta beslenme uzmanı, diğer tarafta ise dünyanın en eleştirel iki gurme avcısı. Sonuç? Yarısı yenmiş, yarısı büyük bir 'ihanet' olarak görülen bir tabağın başında koca bir kriz. Yine de, o direnci kırma anı geldiğinde, aldıkları o ilk küçük lokma ve ardından gelen "Daha çok istiyorum!" nidaları... İşte o an, bütün o telaşın, o direncin, bütün o mükemmeliyet arayışının değdiğini gösteriyor bana.

Kusursuzluk Yerine Kusurlulukla Dans Etmek

İnsan bazen durup düşünüyorum ki, bu bütün bunlar neden böyle kaotik? Neden her şey bu kadar hızlı, bu kadar duygusal? Sanırım bu yaşlar, beynin tüm filtrelerinin henüz kurulmadığı, saf enerjiyle dolu bir dönem. Ve bizim görevimiz de bu saf enerjiyi, sevgi dolu bir çerçeveye oturtmaya çalışmak oluyor. Bu, her gün yeniden yapılan bir performans sanatı gibi.

Benim bu süreçteki küçük ritüellerim var. Öğle uykularında kendime beş dakikalık bir 'farkındalık egzersizi' ayırmaya çalışıyorum. Hiçbir şey yapmıyorum. Sadece nefes alıyorum. Ve o sırada, birkaç yaş daha büyük bir eşya gibi görünen benim kendi düşüncelerimle karşılaşıyorum. "Bu kadar gürültüye nasıl dayanıyorum ben?" diyor içimdeki o biraz dağınık ses. Ve sonra karşı geliyor karşıt ses: "Ama bu gürültü, onlar için dünyanın en büyük orkestrası."

Bazen düşünüyorum da, biz anneler değil miyiz aslında? Bu evin, bu küçük ekibin, bu sürekli iniş çıkışların merkezindeki stabilizatör. Ve bu stabiliteyi kurmak için bazen de o mükemmeliyetçi gardımızı indirmemiz gerekiyor. Her şeyin planlandığı gibi gitmediği günlerde, en büyük dersi alıyoruz: Her şeyin mükemmel olması gerekmiyor. Sevgiyle geçiyor olması yeter.

Akşam oluyor, kaosu sakinleşmeye zorluyorum. Perdeleri çekiyorum, yorgunluktan gözlerim kararıyor ama içimde bir dinginlik var. Bu kaotik, gürültülü, bitmeyen görevlerin ortasında, aslında dünyanın en güzel, en organik melodisini çalıyoruz sanırım. Ve bu melodiye ayak uydurmakla yetiniyoruz. Yarın yine aynı senaryo, aynı macera katmanlarıyla başlayacak. Ama bu sefer, belki biraz daha sabırla, belki biraz daha kahkahayla karşılayacağız. İyi geceler benim küçük savaşçı ruhum.