Koşuşturmacanın Ötesi: Bir Annelik Günlüğü

#evlilik

Koşuşturmacanın Ötesinde: Mükemmeliyetçiliğe Elveda, Annelik Gerçekleri

Sevgili okuyucularım,

Bazen düşünüyorum da, bu "iş-yaşam dengesi" denen kavramı televizyonda gördüğümüz o hep sakin, ya da en azından kontrollü görünen karelerde mi takılıyor? Benim benim açımdan bu kavram, sanki Himalayalar'ın ortasında, kimsenin ulaşamadığı bir yerde bulunuyor gibi geliyor. Üç yaşındaki iki küçük enerji santralinin ortasında yaşıyorum ben, Bursa'nın sakin bir mahallesinde bile olsa, benim evim bir operasyon merkezi gibi dönüyor. Ve bu kaotik maceranın ortasında, "iş yükü" dediğimiz şeyin ne olduğunu yeniden tanımlamak zorunda kalıyorum.

Geçmişte, özellikle genç bir yetişkin olarak, her şeyin bir plan dahilinde olması gerektiğine inanırdım. Gardırobumdaki kıyafetlerin bile bir konsept olması lazım, bulaşık makinesi bir bütün halinde temizlenmeli, hatta o gün öğle yemeğinde yaptığım sebze çorbası, sanki Michelin yıldızlı bir şefin tabağında sunulmuş gibi kusursuz olmalıydı. Bu, benim o dönemdeki "kariyerime odaklanmış" olduğum dönemime ait bir yanılsamaydı galiba. Her şeyin dışarıdan kusursuz görünmesi gerektiği baskısı vardı üzerimde.

Ancak çocuklar geldi. Ya da belki de benim varoluşum onları bu duruma itti. Şimdi benim "tam zamanlı işim", iki küçük yaşam formunun biyolojik ritmine uyum sağlamak oluyor. Bu ritim, benim benim kurduğum hiçbir saatle eşleşmiyor. Sabah 06:00'da uyanıp, sanki bir sonraki operasyonun provasını yapıyorum diyebilirim. Bir önce çocuğun o garip seslerle uyanıp uyanmadığını kontrol etmek, bir sonraki ise hangi kıyafetle, hangi oyunla günü kurtaracağımızın stratejisini belirlemek. Bu benim günlük toplantım. Ve bu toplantının ajandası; "Bugün ne yedik?", "Bu çizik nereye gitti?", "Bu oyuncağı neden ısırıyor?" gibi şeyler.

İnsan bazen, kurumsal dünyadaki o yüksek maaşlı, stresli pozisyonların vaat ettiği dengeyi bulmaya çalışırken, aslında hayatın en saf ve en gerçek halini gözden kaçırıyormuş. Benim iş tanımım değişti. Ben artık bir "Ev Hanımı" değilim; ben aynı zamanda beslenme uzmanıyım, eğitim koçuyum, öğün hazırlama şefiyim ve en önemlisi, sürekli bir güvenlik ve sevgi sağlayıcısıyım.

Kusur Kabul Etmek Sanatı

Ve işte burada o büyük dönüşüm gerçekleşiyor. Bu görevlerin hepsini %100 mükemmel yapmaya çalışmaktan vazgeçmek. Bu, benim en büyük "iş-yaşam dengesi" zaferim oldu sanırım. Artık kabul ediyorum ki, bugün vardıktan sonra yıkamıyorum; o kaşıkla bulaşık makinesine girmesine izin veriyorum. O günkü o kaotik halıdaki kırıntılar, o bazen de yere düşen renkli boya lekeleri, onlar bu hayat hikayesinin doğal bir parçası. Onları temizlemek zorunda kalıyorum, evet. Ama o an, "Bu sabah her şey o kadar kusursuzdu ki sanki bir dergi kapağındaymış gibi" baskısı hissetmiyorum. Bu, yaşadığımız gerçeği.

Bu kabul, benim için en büyük huzur kaynağı oldu. O mükemmeliyetçi maskeyi indirdiğimde, omuzlarımdaki görünmez ağırlık kalktı. Artık benim "iş yerim", benim "ofisim" ve benim "molam" aynı zamanda. Ve bu, her şeyin birbiriyle ne kadar iç içe geçtiğini gösteriyor. Eğer denge aranıyorsa, o ulaşılacak bir hedef değil; o, her gün yeniden yapılan küçük bir nefes alma anı olmalı.

Belki de mükemmel dengedeki başarı, hiçbir şeyin mükemmel olması değil; aksine, her şeyin olması gerektiği gibi kabul edilmesi ile başlıyor.

Hepinize bu yolculukta sabır ve bol kahkaha diliyorum. Belki de en büyük kariyer başarımızın, bu kaosu kucaklamak olduğunu fark ediyoruz.

Sevgilerimle, Elifşan