Üç Yaşın Kaosu ve Bu Kaosun Altındaki Huzur
Koşuşturmacanın Ötesi: Bir Annelik Günlüğü
Güne başlamak bazen bir maraton koşmaya benziyor, ama bu maratonun koşucuları hem ben hem de iki tane üç yaşındaki küçük, bitmeyen enerji santrali. Bursa sabahları, genellikle güneşin en güzel açıyı bulduğu o huzurlu zamanlarda başlamaz bizinkiler. Aksine, genellikle bir siren sesiyle, ya da tam da en önemli bir sonraki maceranın eşiğinde gelen "Anneeeeeee!" çığlığıyla başlar. Bu ses, benim için alarmdan çok, göreve çağrılma ritüelidir diyebilirim.
Geçen günlerde bu üç yaş sendromunun tam ortasındayız galiba. Her şey bir sonraki büyük projeye dönüşüyor; bir önceki günün oyuncağı, bugün düşman bir nesneye dönüşebiliyor. Sabah kahvaltısı vakti geldiğinde, bu durum zirveye ulaşıyor. Bir yandan brokoli kıvamında ezilmiş havuç püresiyle tanışmaya çalışırken, diğer yandan da o büyük tartışma başlıyor: "Ama benimki vardı!" ya da "Bu yeşil değil, bulut gibi olmalıydı!" Sanki o küçük tabaklar, benim yıllar önce hayal ettiğim, kusursuz bir sanat eseri sunumunu bekleyen eleştirmen masasına gelmiş gibi oluyor. Ben de, doğanın ve beslenmenin en basit haliyle bu kaosu yönetmeye çalışıyorum. Doğal beslenme yolculuğu bu ya; her öğün, sadece karın doyurmak değil, aynı zamanda küçük bir müzakere süreci.
Hayatımızdaki Ani Dönüşümler
Bu yaş grubu, dünyanın en yaratıcı ve en kaotik dönemi olsa gerek. Bir önceki gün dünyanın en önemli bilim insanı, bu sabah ise dünyanın en büyük filozofundan ziyade, neden ayakkabının neden orada durduğu hakkında derin bir sorgulama yapan küçük bir eleştirmen oluyorlar. Benim görevim ise bu iki kutup arasında sürekli bir denge kurmak.
Geçenlerde bir tane tahsilata ihtiyacımız oldu. Yani, bir oyuncağın ömrünü tüketmeden, yaratıcılığı tetikleyecek bir sonraki aşamasını bulmak gerekiyordu. Kutu oyunları, plastik parçalarla kurulan o mükemmel dünyalar artık bizi tatmin etmiyor. Onların ihtiyacı olan, en basit malzemelerle hayal gücünün kanatlanması. İşte bu noktada, benim de o eski ev işleri ve doğal materyallerle uğraşma huyum devreye giriyor. Birkaç kuru makarna, birkaç kumaş parçası, belki de bir de boş bir kağıt rulo… ve işte o sihir gerçekleşiyor. Onlar için bu, Mars görevi, bir kale veya bir uzay gemisi oluyor. Ben sadece bu malzemeleri hazırlayıp "Bakalım bugün nereye gideceğiz?" diye soruyorum. Benim sabrım mı çok yüksek, yoksa onların bu dönüşüm hızına mı yetişiyorum bilmiyorum artık.
Bu süreçte en çok öğrendiğim şey, hayatın planlandığı gibi gitmeyeceğine inanmak. Sabah planladığınız mükemmel rutin, öğleden sonraki bir "hayır" sesiyle altüst olabilir. Ama bu altüst oluşun kendisi, başlı başına bir macera. O an geldiğinde öfkelenmek yerine, derin bir nefes alıp, bu anlık kaosu bir sonraki başarı hikayenin ilk bölümü olarak görmek gerekiyor.
Ve bu, sanırım benim bu macerada bulduğum en büyük huzur kaynağı. Kusurunu kabul etmek, bu gürültüyü, bu sürekli talepkârlığı, bu beklenmedik enerji patlamalarını sevmek. Bunlar sadece geçiyor. Ve ben, bu küçük kasvetli ama bir o kadar da parlak kaosu, gönül rahatlığıyla kucaklıyorum. Akşam gerçekten yorgun düşmüş olsam bile, bu günün sonunda gelen o küçük göz temasında, bütün günün çabasının değdiğini hissediyorum.